بعد، بالاترين نرخ رشد اقتصادى كشورهاى عمده صنعتى را داشته و كشورهايى مانند كره جنوبى، تايوان، هنگ كنگ و سنگاپور نيز از شكوفايى اقتصادى بالايى بهره‌مند نشده اند. اين رشد، سبب ركود تدريجى اقتصادى اروپا و در نتيجه، كاهش سرمايه گذاريهاى آمريكا در اروپا شده است.
مقايسه رشد اقتصادى اروپا با اين منطقه، بيانگر اهميّت اقتصادى آن است. در حالى كه رشد اقتصادى اروپا غربى بين، ٢ تا ٤ درصد بود، اين رشد در كشورهايى مانند ژاپن، كره جنوبى، تايوان، هنگ كنگ و سنگاپور و حتّى چين (در دهه ١٩٨٠) به ٥ تا ٩ درصد رسيد.
مبادلات ٩/ ١٣٥ ميليارد دلارى آمريكا با حوزه اقيانوس آرام در سال ١٩٨٣ نشان دهنده اين است كه مبادلات اين كشور با كشورهاى حوزه آسيايى اقيانوس آرام بيش از ساير مناطق جهان بوده است. زيرا اين رقم ٢٦ ميليارد دلار بيش از حجم معامله هاى آمريكا بااروپا غربى است. «١» آمريكا در يان زمينه، براى جلوگيرى از تشديد بحران اقتصادى و مالى خويش، همواره كوشش كرده تا بازارهاى مناسبى را در اين بخش از اقيانوس آرام پيدا كند.
كشورهاى حوزه اقيانوس آرام (نقش، منافع و رابط آنها)
يكى از خصوصيّات منطقه اقيانوس آرام، غير متجانس بودن كشورهاى آن در زمينه هاى فرهنگى، اجتماعى، سياسى، ايدئولوژيكى، اقتصاديث، و امنيّتى است. اين منطقه، از نظر وسعت و جمعيّت، بزرگترين كشورها مانند جمهورى خلق چين و كوچكترين‌ نقاط استراتژيك جهان ١٤٦ آينده حوزه اقيانوس آرام ص : ١٤٦ كشورها مانند جزيره تونگارا و از نظراقتصادى، نظامهاى پيشرفته مانند ژاپن، سنگاپور و كره جنوبى و كشورهاى كم توسعه يافته مثل پاپواگينه نو را شامل مى‌شود. بعضى از كشورهاى اين منطقه مانند ژاپن، كره جنوبى، تايوان، تايلند، فيلپين و استراليا، از متحدان آمريكا به شمار مى‌روند، در حالى كه بعضى نيز مانند ويتنام، كامبوج، لائوس و كره شمالى در دوران جنگ سرد از متحدان شوروى (سابق) يا چين محسوب مى‌شدند،