آينده جهان از ديدگاه اديان - مظفری، آیت - الصفحة ١٥٤

مقدّمه طولانى انتظار، بسيار مشكل است. امّا عقل، طولانى بودن مدّت حكومت را به خوبى مى‌پذيرد.
در اين ميان مى‌بايست بين دو نكته تأمّل كرد: يكى مدّت عمر آن حضرت در دنيا پس از ظهور و ديگرى ادامه دولتِ آن حضرت به وسيله ديگران.
شهيد صدر ثانى در كتاب «تاريخ ما بعد الظهور» مى‌گويد اكثر اخبارى كه بر طولانى بودن دلالت دارند، مربوط به حكومت آن حضرت هستند و نه عمر ايشان. البتّه برخى از اخبار از غير معصوم نقل شده، برخى نيز خبر واحدى است كه قرينه مؤيّد ندارد، از جمله ٣٠٩ سال.
با اين همه مدّت هفت سال در برخى روايات تكرار شده و مشهور است، امّا به حد تواتر نمى‌رسد. برخى نيز همه روايات را قبول كرده به جمع قايل شده‌اند، به اين معنى كه زمان‌هاى متعدد ذكر شده، حاكى از مراحل متعدد زندگى و حكومت آن حضرت بعد از ظهور است. «١» بر اين اساس يا بايد گفت كه اجراى عدالت در جهان طى سه مرحله مقدّماتى (٧- ٨ ساله)، متوسطه (٣٠- ٤٠ ساله) و نهايى (٣٠٩ ساله و بيشتر) به اجرا در مى‌آيد، يا اينكه هم چنان كه شهيد صدر ثانى معتقد است، چون مأموريّت اصلى حضرت مهدى (ع) «تأسيس جامعه انسانى عادلى» است كه قابليت بقاء تا پايان داشته باشد و اين كار طى مدّت كوتاه نيز مقدور مى‌باشد، بگوييم همان كمتر از ده سال صحيح است. «٢» امّا اين نكته مسلّم است كه بقاء آن حضرت، حداقل تا آنجاست كه اولًا: جهان را پر از عدل و قسط كند، و ثانياً: عدل و قسط را در سطح جهانى نهادينه كند تا دوباره به عصر ظلم باز نگردد. ممكن است كه فتح جغرافيايى جهان در مدّت كمتر از ده سال به نتيجه برسد. امّا شايد تربيت و تحول انسان‌ها به انسان‌هاى الهى و عادل نيازمند مدّت زمان طولانى‌ترى باشد.