اين امت مورد رحمت الهى است. پيامبرش از خود او و مهدى‌اش نيز از خود اوست. اين امر به وسيله ما آغاز شده و به وسيله ما پايان مى‌پذيرد ... و براى ما دولتى است كه در آينده مقدّر است و پس از دولت ما ديگر دولتى نخواهد بود؛ زيرا ما اهل عاقبت هستيم و عاقبت از آن پرهيزگاران است.
امام باقر (ع) نيز هنگامى كه هشام ابن عبد الملك و اطرافيانش، در مجلس خود، امام را سرزنش كردند بر دولت پايدار شيعه در پايان تاريخ تأكيد فرمود:
ايها النّاس، اين تذهبون، فان يكن لكم مُلكٌ مُعَجَّلٌ فانَّ لنا مُلكاً مُؤّجّلًا و ليس بَعدَ مُلْكِنا مُلْكٌ. «١» اى مردم، كجا مى‌رويد، اگر شما دولت زودگذر داريد، دولت پايدار از آن ماست و پس از دولت ما دولتى نخواهد بود.
امام صادق (ع) نيز مى‌فرمايد:
ليس بَعدَ دولة القائم (ع) لِاحَدٍ دولةٌ. «٢» بعد از دولت قائم (ع)، براى احدى دولتى مقدر نشده است.
آن حضرت در حديث ديگرى، پايان دولت مهدى (ع) را نزديك قيامت با فاصله چهل روز اعلام مى‌كند. «٣» انتَهاءُ مُلكِهِ من اشْراطِ الساعَةِ. «٤» همه اين احاديث، اثبات كننده اين مطلب است كه دولت پايان تاريخ، دولت عدل مهدوى است و خط بطلان بر همه نظريه‌هايى مى‌كشد كه دولتى غير الهى را به عنوان بهترين و عالى‌ترين شكل حكومت بشرى، در آخر الزمان معرفى مى‌كنند.