آينده جهان از ديدگاه اديان - مظفری، آیت - الصفحة ١٤٤
به هر روى در دولت امام زمان (ع)، شكاف طبقاتى، دو قطبى شدن جامعه، تقسيم جهان به شمال و جنوب، فقير و غنى و جهان اول و دوم و سوم و چهارم وجود ندارد.
ضربات زيست محيطى كه بشر در ادوار گذشته بر پيكر طبيعت وارد كرده است و فسادى كه در برّ و بحر «١» در پى اعمال دولتهاى ظالم در گذشته ايجاد شده است، همه و همه از بين رفته، زمين حيات مجدد يافته، از نو زنده مىشود و همه گنجها و نعمات خود را براى بشر عرضه مىدارد.
از آنجا كه اين دولت، دولت متقين است و امّت اين دولت، اهل ايمان و تقوايند، بركات از آسمان و زمين بر آنها گشوده مىشود:
وَ لَو انَّ اهْلَ الْقُرى آمَنُوا وَ اتَّقُوا لَفَتَحْنَا عَليْهِمْ بَرَكَاتٌ مِنَ السَّمَاءِ وَ الارْضِ.
رهبر اين نظام از لحاظ سيره شخصى، همچون پيامبر (ص) و حضرت على (ع) عمل مىكند. يعنى همچون مردم عادى زندگى مىكند، مثل آنان راه مىرود و رفتار مىكند.
مانند آنان لباس مىپوشد، بر مركبى كه آنان سوار مىشوند، او نيز سوار مىشود و به كم قانع است و در سختىها با مردم شريك است. «٢» نظام امامت مهدوى، يك رژيم جديد است. چون آن حضرت با كتاب جديد، امر جديد، سلطان جديد و قضاء جديد مىآيد.
دولتهايى كه امروزه دولت مدرن نام گرفتهاند و يا در آينده نام خواهند گرفت، در مقايسه با نظام مهدوى، قديمىاند.
دولت امامت، دولت شايستگان است، در رژيم امامى، اصل شايسته سالارى (miritocray) به نحو احسن به اجرا درمىآيد و در آن خويشاوندگرايى، باندگرايى، حزبگرايى و مانند آن راهى ندارد. زمين به دستور خداوند ارث صالحان است. «٣» دولت امامت، دولتى تك ساحتى مبتنى بر ماديت نيست، بلكه امور مادى و معنوى در كنار هم مورد توجه دولتمردان است.