متعهد مى‌شود. اين بيعت از دو بخش سلبى و ايجابى تشكيل شده است.
در بخش سلبى امام بيعت مى‌گيرد كه منكرات را انجام ندهند:
ان لا يسرقوا و لايزنو او لايسّبوا مسلماً و ...
و در بخش ايجابى از آنان بيعت مى‌گيرد كه به كم راضى باشند و به معروف بپردازند:
و يرضون بالقليل و يشتمون على الطيب و ...
و خود آن حضرت نيز متعهد مى‌شود كه در سطح اصحاب زندگى كند:
... و يشترط على نفسه لهم ان يمشى حيث يمشون و يلبس كما يلبسون. «١» همچنانكه گذشت اساس اين بيعت براى خداست. روى پرچم مهدى (ع) نوشته شده‌است: «البَيعةُ لِلّه». در برخى از روايات عبارت زير آمده است: «الرَّفعةُ للّه عزّوجلّ و اسمعوا و اطيعوا». «٢» همچنين تعصب و گرايشى جهانى در سطح توده‌هاى مردم نسبت به انقلاب مهدى (ع) پيدا مى‌شود. قبلًا گذشت كه به دليل هژمونى گفتمان ظلم و به تنگ آمدن مردم جهان به ويژه اقشار پايين اجتماع، از دهكده جهانى ظلم، توده‌ها خواستار اصلاح جهان شده و در پى مصلح عدالت گسترند.
اين خواست توده‌ها كه ناشى از تحول درونى است و بر اساس سنت الهى سرنوشت آنان را دگرگون خواهد كرد، «٣» مردم را در سطح جهانى به هوادارى از انقلاب مهدى (ع) سوق مى‌دهد.
مردم به مهدى (ع) عشق مى‌ورزند. آنان از همه طبقات و اقشار اجتماعى، سياه، سفيد يا رنگين‌پوست و از هر موقعيت مكانى و جغرافيايى، براى پيروزى انقلاب جهانى عدالت، نقش گسترده خود را ايفا خواهند نمود.