آن حضرت باز مى‌فرمايد:
يَبْعَثُ الى‌ امَرائِهِ بِسائِرِ الامْصارِ بالعدل بين النّاس. «١» واليان خود را به شهرها مى‌فرستد و دستور مى‌دهد كه عدالت را در ميان مردم اجرا كنند.
در روايات ديگرى به نحوه اخذ دستور العمل‌ها و فرامين حكومتى توسط حاكمان دولت پايان تاريخ، از رئيس حكومت اشاره شده است. امام باقر (ع) در اين زمينه مى‌فرمايد:
هنگامى كه قائم (ع) قيام كند، براى هر كشورى از كشورهاى جهان فرمانروايى برمى‌گزيند و به او مى‌گويد: دستور العمل تو در كف دست تو مى‌باشد. هر گاه حادثه‌اى بر تو روى مى‌دهد كه حكم آن را بلد نباشى و طرز داورى در آن را ندانى، به كف دستت نگاه كن، هر چه در آن منعكس است بر آن عمل كن. «٢» بنابراين سيستم حكومتى در دولت پايان تاريخ، بسيط «٣» است و از مركزيت واحد، دولت جهانى اداره مى‌شود، حاكمان از آنجا به كشورها گسيل مى‌شوند. در عين حال‌داراى واحدهاى سياسى مشخص و مجزاء است. اين واحدها هر كدام داراى حاكمى خاص است.
شايد بتوان گفت دولت پايان تاريخ علاوه بر مركزيت حكومت كه منطقه عراق و خاورميانه به پايتختى كوفه يا نجف است، داراى ٣١٣ واحد سياسى مجزاء يا كشور خواهد بود.
توضيح اينكه در حديث امام صادق (ع) كه از پراكنده كردن اصحاب سخن مى‌گويد، اشاره مى‌شود كه آنان را به عنوان حاكمان در اقاليم قرار مى‌دهد و در حديث امام باقر (ع) آمده است كه براى هر كشورى از كشورهاى جهان فرمانروايى برمى‌گزيند.
همچنين نحوه اخذ دستور العمل از حكومت مركزى حكايت از پيشرفت فوق العاده وسايل ارتباطى دارد.
گرچه امروزه اختراع وسايل پيشرفته ارتباطى نظير تلفن‌هاى همراه و مانند آنها درك‌