قانون اساسى اين دولت، قانون اساسى عدالت است و همه اشكال نژادپرستى، ملى‌گرايى و منطقه‌گرايى را نفى مى‌كند.
در اين دولت، معيار برترى افراد در ايمان و تقوى «١»، علم و دانش «٢» و جهاد فى سبيل اللّه «٣» است. استبداد اكثريت وجود ندارد و منافع اقليت به دليل حاكميت اكثريت پايمال نمى‌شود. در دولت عدالت هيچ گونه ظلمى نسبت به شخصى، گروه يا ملّتى راه ندارد.
در نظام امامت مهدوى، هر نوع گرايش قومى مردود است. نبايد تصور كرد چون امام زمان (ع) از قوم عرب است، عرب‌ها بر ساير اقوام برترى داده مى‌شوند. روايات شيعه به شدّت اين را نفى مى‌كند. برخورد او با اعرابى كه در مقابل حكومتش مى‌ايستند، بسيار شديد و خونين است، در روايات مى‌خوانيم:
عن ابى بصير، قال: قال ابوجعفر (ع):
يقوم القائم بامر جديدٍو ... على العرب شديدٌ، ليس شأنه الّا السيف ... و لا يأخذهُ فى اللّه لومة لائم. «٤» ابو بصير از امام باقر (ع) نقل مى‌كند كه فرمود: قائم (ع) با امر جديدى قيام مى‌كند ... نسبت به عرب با شدّت برخورد مى‌كند و شأن او جز شمشير نيست ... و در راه خدا از سرزنشِ، سرزنش‌گرى باك ندارد.
در حديث ديگرى نيز از امام صادق (ع) نقل شده است كه فرمود:
هنگامى كه قائم (ع) خروج كند، بين او و عرب و قريش جز شمشير نخواهد بود «٥» خلاصه سخن اين است كه دولت امامت، دولت حق و عدل است، در اين دولت رهبرى‌و اركان نظام يعنى قواى مقننه، مجريه و قضائيه، قانون عدل، اجراى عدل و قضاوت عدل را اساس كار خود قرار داده‌اند.