آينده جهان از ديدگاه اديان - مظفری، آیت - الصفحة ١٤٢

همه، خداست؛ حكومت مختص اوست، قانون و شريعت و برنامه دولت، از جانب او بايد تعيين شود. هيچ كس بدون اذن او حق حكومت ندارد و حتى در وجود خود نيز در حد اذن او اختيار و حق مداخله دارد. اين نظام، نظام سلطه، توسعه‌طلبى، جاه‌طلبى و تأمين منافع يك فرد يك حزب يا يك ملّت و تصرف بازارهاى ديگران نيست. فايده و فلسفه‌اى كه در اين نظام از حكومت منظور است، اقامه دين، اجراى برنامه‌هاى اسلام، عدالت، امر به معروف و نهى از منكر، ترقى و رشد فكرى، تهذيب نفوس، تكميل افراد در معارف، علم، عمل و عمران زمين، تأمين رفاه و آسايش تمام بندگان خدا و متّحد كردن مردم است. «١» در اين نظام بالاترين مرجع سياسى، همان عالى‌ترين مرجع دينى است، قانون دستور شرع است و ساختار دولت بر اساس امام- امت واحده جهانى استوار گرديده كه در رأس آن امام زمان (ع) و در مراحل بعدى اصحاب خاص آن حضرت، مؤمنان، صالحان مستضعف و مردم قرار دارند. حكومت در اين نظام جنبه قدسى دارد و مخالفت با آن علاوه بر مجازات‌هاى دنيوى، عقاب اخروى داشته، اطاعت نيز علاوه بر پاداش دنيوى، پاداش اخروى دارد. رئيس دولت به دليل ولايت شرعى از اختيارات مطلقه در چارچوب شرع برخوردار است. هر نوع جدايى بين دين و سياست در آن مردود است.
همان گونه كه قبلًا نيز يادآور شديم، عدالت عالى‌ترين هدف اين نظام سياسى است كه در حديث مشهور و متواتر از پيامبر (ص)، بارها تكرار شده است. دولت در اين نظام علاوه بر امنيّت فيزيكى، امنيّت روانى و عاطفى جامعه و افراد را تأمين مى‌كند.
از نظر فرهنگى، دولت امامت، مروّج نظام تك فرهنگى (monocultural) در جهان است و تنها فرهنگ اسلام، يعنى اساس همه فرهنگ‌هاى اصيل دينى ترويج خواهد شد.
با توجّه به اينكه خداوند اراده كرده است تا دين حق يعنى اسلام را بر همه اديان پيروز گرداند (توبه: ٣٣؛ فتح: ٢٨؛ صف: ٩)، نظام امامى در خدمت چنين فرهنگى است.
از نظر اجتماعى نيز، نظام سياسى مهدوى، در پى ايجاد وحدت اجتماعى در سراسر