آينده جهان از ديدگاه اديان - مظفری، آیت - الصفحة ٨٧

الف: از نظر اعتقادى، به رهبرِ الهى پايان تاريخ، يعنى حجة ابن الحسن العسكرى (عج) معتقد باشد.
ب: از نظر روحى و نفسانى، آمادگى براى تحقق عدالتِ كامل داشته باشد و لااقل اگر جزو ايثارگران و انصار مهدى (ع) نبود، از افراد شايسته براى پذيرش قيام آن حضرت باشد. همچنين هر لحظه و ساعتى در انتظار ظهور باشد.
ج: از جنبه رفتارى و عملى، خود را پيوسته پاى‌بند احكام الهى نموده، دستورات خداوند را بر ديگر چيزها ترجيح دهد، از گناهان و محرمات اجتناب نموده، واجبات الهى را به جاى آورد. «١» بنابراين انتظار اين نيست كه پيوسته اصلاح امور را به تأخير بيندازيم و آن را به ظهور مهدى (ع) حواله دهيم يا خود نيز به جرگه فاسدان و ظالمان بپيونديم تا جهان پر از ظلم شود.
چون لازمه اين امر زير پا گذاشتن احكام خداوند و تعطيل دستورات الهى است كه قرآن كريم و روايات معصومان (ع) به صراحت و شدت آن را نفى كرده‌اند. ساكت‌نشستن در برابر ستم و حتى راضى بودن به آن، به هيچ وجه مورد رضايت خداوند نيست. نگرش منفى به مفهوم انتظار با آيات قرآن كريم به هيچ وجه سازگار نيست. قرآن كريم آشكارا دستور مى‌دهد:
وَلَا تُفْسِدُواْ فِى الأْرْضِ بَعْدَ إِصْلحِهَا (اعراف: ٥٦)
در آيات بسيارى، كسانى كه به «ما انزل الله» حكم نمى‌كنند، به شدت سرزنش و جزء فاسقان و كافران و مانند آنها شمرده شده‌اند. «٢» بنابراين شيعه، مفهوم منفى انتظار را به شدت نفى مى‌كند. امام زمان (ع) در نامه‌اش به شيخ مفيد در ردّ نظريه مذكور مى‌فرمايد:
هر يك از شما بايد كارى انجام دهد كه او را به ما نزديك و مورد محبت و دوستى ما قرار دهد و از كارى كه ناخوشايند ماست و خشم ما را برمى‌انگيزد، دورى كند، زيرا امر ما به صورت ناگهانى خواهد رسيد. «٣»