٢. اين دوره، زمان امتحان مؤمنان است كه بر اساس سنت‌هاى الهى، ياران مخلص امام زمان (ع)، پرورش مى‌يابند. افراد مدعى ديانت در دوران طولانى غيبت با عواملى همچون خواسته‌ها و تمايلات طبيعى، انواع سختى‌ها، فشارها و گرفتارى‌ها، انواع شبهات و تشكيكات آزمايش مى‌شوند، تا ياران مخلص و غربال شده، براى اجراى پروژه عدالت الهى در سراسر زمين مشخص شوند.
٣. عصر غيبت كبرى، از يك سو، دوره پيشرفت فناورىِ صنعتى، اطلاعاتى و ارتباطات در سطح جهانى است و از سوى ديگر حاكميت ظلم و جور در زمين گسترده و در نهايت جهان پر از ستم و بى عدالتى مى‌شود. «١» همچنين بر اساس برجستگى انتظار، مى‌توان اين دوره را «عصر انتظار» ناميد.
مفهوم انتظار و ويژگى‌هاى انسان منتظر:
انتظار در اصل مفهومى فرامذهبى، فرااسلامى و حتى فرا دينى است و همه بشر از هر قشر و طايفه و مذهبى با توجه به نياز فطرى خود در پى آن هستند.
انتظار در اينجا يعنى انسان پيوسته چشم به راه روزى باشد كه هدف و مقصود نهايى خداوند از خلقت بشر در روى زمين، يعنى استقرار يك نظام و زندگى عادلانه تحقق پذيرد.
بنابراين اعتقاد به پيشوايى جهانى كه برپا دارنده عدل و محو كننده ظلم و جور است و التزام به ظهور خود آگاه و يا ناخودآگاه، ميراث مشترك همه بشريت متدين است.
در ديد شيعه انتظار با مفهومى مثبت- نه منفى- به معناى چشم به راه بودن و آمادگى براى استقبال از منجى عالم بشريت، حجة ابن الحسن العسكرى است تا با ظهور خود حاكميت ظلم و جور را نابود كرده، قسط و عدل را با كمك مردم در جهان برپا دارد.
انسان منتظر لازم است از ويژگى‌هاى زير برخوردار باشد: