رسيد، خداى او را از دسترس جباران و گزند دشمنان نجات داد و تا وقتى كه افكار عمومى جهان براى پذيرش او مساعد نباشد، در غيبت به سر برده، ظهور نخواهد كرد. «١» مفهوم غيبت: شيعه معتقد است كه رهبر آينده جهان، متولد شده، زنده و حاضر است امّا به دليل فقدان شرايط در پرده حجاب و استتار قرار دارد. او همچون خورشيدى در پشت ابرها، واسطه فيض الهى است و با ظهورش روز هجران و پريشانى شب‌هاى دراز به سر مى‌رسد.
بنابراين مفهوم غيبت به معناى عدم حضور امام زمان (ع) در جهان نيست. همچنين استتار امام، مطلق نبوده، بلكه براى عارفان به حق، طبق اسناد و مدارك فراوان، هر زمان مصلحت اقتضاء كند، ظاهر است.
غيبت امامِ آخر الزمان، خود بر دو بخش است: غيبت صغرى و غيبت كبرى‌.
١. غيبت صغرى‌ اين دوره پس از شهادت پدر امام زمان (ع)، امام حسن عسكرى در سال ٢٦٠ هجرى شروع مى‌شود. به دليل خفقان و استبداد شديدى كه شيعيان در عصر خليفه عباسى (معتمد) با آن روبرو بودند، به ضرورت، آغازِ امامتِ رهبر پايان تاريخ با غيبت از از انظار عوام و نه خواص شروع مى‌شود و تا سال ٣٢٩ هجرى يعنى به مدت ٧٠ سال ادامه مى‌يابد.
در اين دوره چهار نفر از شخصيت‌هاى ممتاز به ترتيب زير نايب خاص يا رابط بين امام (ع) و مردم بودند:
١- عثمان بن سعيد عمرى‌ ٢- محمد بن عثمان (فرزند رابط اول)
٣- ابوالقاسم حسين بن روح نوبختى‌ ٤- على بن محمد سمرى‌ غيبت صغرى با مرگ چهارمين نايب امام و طبق دستور آن حضرت به پايان مى‌رسد.
امام زمان (ع) در پيام يا توقيع مبارك خود به وى مى‌نويسد: