آينده جهان از ديدگاه اديان - مظفری، آیت - الصفحة ٧٦
موسى (ع)، عيسى (ع) و حضرت محمد (ص) به انجام رساندند. آيا جاى تعجب است كه يك بار ديگر پروردگار جهان، با نداى خود موساى پايان تاريخ را به اردوگاه ظالمان مأمور كند تا با كمك هارون به معراج رفتهاش- حضرت مسيح (ع)- انسانهاى مستضعف و در بند را از دست فرعونهاى بردهساز جهانيان و دجّال مسحور كننده بشريت نجات دهد؟ آيا جاى تعجب خواهد بود كه يك بار ديگر خداوند، منجى آخر الزمان را همچون محمد مصطفى (ص) مأمور فلاح و رستگارى جهانيان قرار دهد و نداى قُولُوا لا الهَ الّا اللهَ تُفلِحُوا را بشريتِ از دين برگشته ماقبلِ ظهور از زبان مبارك او بشنود؟
بنابراين حركت منجيانه مهدى (ع) و تأكيد شيعه بر اين نظريه، بارها در آزمايشگاه تاريخ تكرار شده است. با اين تفاوت كه اقدام امام زمان (ع) در مقايسه با حركت انبياء وسيعترين و عالىترين انقلاب در كل تاريخ خواهد بود و به طور قطع به پيروزى مىرسد.
٢. كمال آفرينى نظريه شيعه از اين امتياز والا نيز برخوردار است. اعتقاد شيعه نسبت به دنياى آينده، موتور محرك تاريخ و به منزله آب حياتى در مقاطع مختلف زندگى بشر براى نجات از دست ظالمان بوده است جنبشها و قيامهاى دينى ضد ظلم و استعمار از آن الهام گرفتهاند. هر چند برداشت منفى نيز از آن صورت گرفته، اما به تعبير هانرى كربن در مصاحبه با علامه طباطبائى، اين نظريه يك غذاى جديد روحى و مبدأ نيرويى براى زندگى معنوى و اخلاقى و تكامل بشر است. «١» ٣. هماهنگى درون سيستمى نظريه شيعه درباره آينده جهان با ساختار مذهب اسلام و تشيع يعنى اسلام ناب هماهنگى كامل (هماهنگى درون سيستمى) دارد. اگر مهدويت، طرحى براى آينده جهان است، اسلام و تشيع نيز پتانسيل جهانى شدن را دارا هستند.
اسلام، يك آيين جهانى است، به جماعتى، گروهى، قومى معين و زمان معين (يك قرن-