و جاى شك و شبهه باقى نمى‌گذارد. در اين گونه روايات بر ٥ موضوع جديدتأكيدشده‌است:
١- امر جديد ٢- سنّت جديد ٣- قضاء جديد ٤- سلطان جديد ٥- دعا جديد (فراخوان جديد)
امّا دعوت به دين جديد چنانكه در بعضى السنه مشهور است، وجود ندارد. «١» در اينجا در صدد نيستيم كه موضوعات ياد شده را بررسى كنيم، تنها بر اين نكته تأكيد مى‌كنيم كه مكتب و انقلاب جهانى مهدى (ع) براى مردم آن روزگار، تازه است. اين مكتب روزگار نويى را بشارت مى‌دهد.
تصور اينكه حضرت مهدى (ع) قرآن جديدى ارائه نمايد كه در مقابل قرآن محمّد (ص) باشد، باطل است. چون مهدى (ع) معتقد به اسلام و سنّت رسول‌اللَّه (ص) است و در اين معنا هيچ يك از مذاهب اسلامى ترديد ندارند. «٢» آن حضرت چنانكه امام على (ع) مى‌فرمايد، احياگر قرآن و سنّت است:
فَيُريكُمُ كَيْفَ عَدْلُ السّيرَةِ و يُحْيى مَيِّتَ الكِتابِ و السُّنَةِ. «٣» پس به شما سيره و روش عدل را نشان خواهد داد و آنچه از كتاب قرآن و سنّت مرده باشد، زنده مى‌كند.
به نظر مى‌رسد كتاب جديد را مى‌بايست به احياء بخش‌هاى فراموش شده قرآن و تفسير صحيح بر اساس «ما انزل اللّه» و تأويل درست آيات يعنى آشكار كردن بطون قرآن كريم تعبير نمود كه با توجّه به پيشرفت عقلى بشر در عصر ظهور كاملًا تازه است. نكته ديگر اين است كه بگوييم منظور از «كتاب جديد» قانونگذارى جديد بر اساس مقتضيات زمان‌