عوامل معنوی و فرهنگی دفاع مقدس (ج5) - منصورنژاد، محمد؛ شيخيان، على - الصفحة ٢٢٥ - ٨ آيةاللّه قاضى دزفولى

است كه به رغم كهولت سن و اصابت پياپى توپ‌ها و موشك‌هاى دشمن بعثى به دزفول، در طول سال‌هاى دفاع مقدس هيچ‌گاه اين سنگر مقاومت و الگوى پايدارى را ترك نكرد و چون كوهى استوار پابرجا ماند.

مقام معظم رهبرى كه از نزديك شاهد خصايص عالى مرحوم قاضى بوده مى‌فرمايد:

من شهادت مى‌دهم كه كمتر فردى را به شجاعت، پشتكار، استقامت و اراده قوى در كار با توجّه به وضعيت جسمى و كهولت سن مرحوم آيةاللّه قاضى ديده‌ام. شخصيت ايشان در حقيقت احياكنندۀ خوزستان و حافظ بقاى دزفول و استان خوزستان است. در زمان حملات تجاوزكارانه موشكى عراق به دزفول، حضور ايشان در منطقه باعث تقويت روحيه و قوت قلب مردم دزفول براى ابراز هرچه بيشتر شجاعت و از خود گذشتگى بود و ايشان اسطورۀ پايدارى و مقاومت بودند. [١]

ايشان عشق وافر به رزمندگان اسلام داشت و از آنان شميم خوش بهشت را استشمام مى‌كرد. ايشان مقّيد بود به هنگام حركت بسيجيان به سوى جبهه، تا آن‌جا كه بنيه جسمانى‌اش اجازه دهد، پشت سر آنان راه برود و آنان را بدرقه كند. يك‌بار كه مردم به ايشان توصيه كردند كه شما به جهت پيرى و ضعف جسمى و چشم نابينا پشت سر رزمندگان راه نيفتيد و استراحت كنيد، پاسخ داد:

من دوست دارم پشت سر بسيجى‌ها راه بروم تا خاكى [كه] از راه رفتن آن‌ها بلند مى‌شود، به سر و رويم بنشيند بلكه خدا به‌خاطر خاكِ پاى اين بسيجى‌ها مرا از آتش جهنم نجات دهد و به بهشت ببرد. [٢]