عوامل معنوی و فرهنگی دفاع مقدس (ج5) - منصورنژاد، محمد؛ شيخيان، على - الصفحة ١٤٩ - ٤-١ فتواى ميرزاى قمى در اجازه به فتحعليشاه
اوّل: مشروعيتبخشى به حكومت خود بهعنوان نيابت از عالمان شيعه؛ در اينباره شاهان صفوى و قاجار بيش از ديگران در تلاش بودند و به جز مواردى اندك، توفيقى به دست نياوردند.
دوّم: انجام جهاد؛ اين نوع اجازه بيشتر در دوره قاجار در جنگ با كفّار مطرح بود، چرا كه جنگهاى دوره صفوى با عثمانىها كه سنّى بودند، حكم ديگرى داشت.
در طول جنگ ده ساله ايران و روس (١٢١٨-١٢٢٨ ه. ق) در زمامدارى فتحعليشاه قاجار، ميرزاى قمى در تنگناى شديدى بود؛ از يك سو نمىتوانست حكومت قاجار را يك حكومت مشروع بداند و از سوى ديگر تضعيف شاه قاجار را در مقابل تزار روس كه به قصد نابودى اسلام به كشور اسلامى هجوم آورده بود، مصلحت نمىدانست و به خوبى به پيامدهاى استيلاى روس بر مسلمانان وقوف داشت. ميرزا جهاد با نيروهاى متجاوز را واجب مىدانست، ولى سعى مىكرد كه فتوا به وجوب جهاد را جداى از تأييد مشروعيت قاجار قلمداد كند.
فتحعليشاه در سال ١٢٢٣ قمرى يعنى پنج سال پس از شروع جنگ كه به ناتوانى خود در تجهيز سپاه، تهيه اسلحه و امكانات و بسيج مردم پى برده بود، براى جلب حمايت حوزههاى علميه به مراجع و در رأس آنان ميرزاى قمى متوسل شد؛ او پيكهاى ويژهاى را به حوزههاى علميه قم، نجف، كربلا، سامرا، اصفهان و كاشان فرستاد و از علما استمداد جست. [١]
[١] . به دستور فتحعليشاه، دو روحانى دربارى به نامهاى محمد باقر سلماسى و صدرالدين تبريزى براى گردآورى فتاواى علما در بارۀ جنگ با روسيه نزد شيخ جعفر كاشفالغطا، ميرزاى قمى، ملا احمد نراقى، سيد على اصفهانى، ميرزا محمد حسين سلطان العلما و. . . رفتند. علماى فوق نيز حكم به وجوب جهاد با كفار روس را صادر كردند. (ناسخ التواريخ: سلاطين قاجار، محمد تقى سپهر، ج ١، ص ١٨٤) .