عوامل معنوی و فرهنگی دفاع مقدس (ج5) - منصورنژاد، محمد؛ شيخيان، على - الصفحة ١٠٢ - ٦ كارگران
خداى كارگرى است، النگوها را پس داده و گفته من بخشيدم به خودت، مال خودت باشد و با خيال راحت برو. از آن جا آمده درِ منزل من، فكر كرده ما يك مقدارى قساوتمان از امام بيشتر است! آمده پيش ما مىگويد كه امام اينها را قبول نكردند، تو قبول كن! من گفتم خوب! من كه نمىتوانم چيزى را كه امام قبول نكردند، قبول كنم. گفت نه، اگر قبول نكنى از اين خانه نمىروم! اشكهايش سرازير شد، از خانه بيرون رفت، ولى النگوهايش را آن جا گذاشت. خيلى از اينهايى كه مىجنگند، همين كارگرها هستند. آقايان! ببينيد، همۀ اين كارخانهها-كارخانۀ چيت تهران، كارخانههاى توليدى ديگر و. . . -الآن برنامه دارند، ستاد جنگ براى خودشان دارند، كارگرها هم بخشى از حقوقشان را مىدهند. در يكماه اكثر كارخانهها ١٠ هزار،٥٠ هزار و ١٠٠ هزار تومان مىدهند و هر ماه عدهاى هم سرباز مىدهند. كارگران كارها را تقسيم مىكنند، شيفتى به جاى هم كار مىكنند تا-مثلاً-يكى برود و دو هفته، پنج هفته بجنگد و بعد اگر زندهماند برگردد سر كارش. خوب! جنگ را اينها مىكنند، پول را اينها مىدهند، پشت جبهه هم اينها هستند. [١]
آقاى مهندس موسوى، نخستوزير زمان جنگ، در پيامى خطاب به سمينار بسيج كارگران مىگويد:
كارگران زحمتكش با شروع تهاجم ديوانهوار صداميان كافر، نه نتها به همراه پيشقراولان رزمنده در خطوط اوّل دفاع و تهاجم تفنگ بهدست جان خود را نثار انقلاب شكوهمند محمّدى كردند، بلكه با نداى مسؤولان در جبههها براى يارىهاى فنّى و خدماتى در بسيجى باورنكردنى و همهجانبه به طرف جبههها و پشت خطوط مقدّم يورش آورده و كردند آنچه كه اجنبىها باور نمىكردند. [٢]
[١] . خطبههاى نماز جمعه، ج ٢، ص ٤٠٥-٤٠٦.
[٢] . جمهورى اسلامى،٩/٧/٦٢، ص ١١.