عوامل معنوی و فرهنگی دفاع مقدس (ج5) - منصورنژاد، محمد؛ شيخيان، على - الصفحة ٢١١ - ٤-١ مشاركت در پذيرش قطعنامه

كشور، در ٢٧ تير ١٣٦٧ قطعنامه ٥٩٨ شوراى امنيت سازمان ملل متحد در بارۀ جنگ بين ايران و عراق را پذيرفت.

آيةاللّه هاشمى رفسنجانى به‌عنوان فرمانده جنگ در كانون چنين تصميمى، زمينه‌ها و عوامل آن را بررسى، و در حضور فرماندهى كل قوا آن‌ها را تبيين كرد. ايشان در بارۀ اين تصميم مى‌گويد:

مشكل ما از اين‌جا شروع شد كه دولت به امام نامه نوشت و رسماً اعلام كرد كه ما ديگر نمى‌توانيم هزينۀ جنگ را بدهيم. سپاه هم به امام نامه نوشت و اعلام كرد حالا كه امريكا وارد عمل شده است، اگر بخواهيم بجنگيم بايد حمايت وسيع‌ترى بشود. اين نامه يك سند بسيار مهم است كه سرلشكر رضايى نوشته و نيازهاى جنگ را اعلام كرده است و مهم‌تر از همۀ اين‌ها، جدّى‌تر و وسيع‌تر شدن حمله به غيرنظاميان و شهرهاى دور از جبهه بودكه عراق براى نجات خود مرتكب مى‌شد.

آن‌ها در قرارگاه به من گفتند كه ما به اين چيزها نياز داريم. من گفتم بنويسيد. آن‌ها هم رسماً نوشتند و آن نامه تقديم امام شد. سپس در جلسۀ سران به اين نتيجه رسيديم كه بايد آتش‌بس را بپذيريم. لذا، دسته‌جمعى خدمت امام رسيديم و ايشان پيشنهاد ما را پذيرفتند. [١]

پس از موافقت امام با پذيرش قطعنامه، آية اللّه هاشمى حاضر مى‌شود با ايثارگرى، آيندۀ سياسى خود را به خطر اندازد و مسؤوليت پذيرش آتش‌بس را به عهده گيرد تا قداست رهبرى انقلاب در جامعه محفوظ بماند. ايشان در اين‌باره مى‌گويد:

پس از تصميم‌گيرى در مورد آتش‌بس اين موضوع مطرح شد كه سياست ما تا