عوامل معنوی و فرهنگی دفاع مقدس (ج5) - منصورنژاد، محمد؛ شيخيان، على - الصفحة ٢٤٤ - ٢-٥ ترويج ارزشهاى اخلاقى

آن‌جا است. اگر اين‌ها در انسان حاصل شد، قطعاً فلاح و نجاح واقعى متعلق به اين ملّت است. آن‌وقت ديگر دنيا و استكبار و ده برابر استكبار هم قادر نخواهد بود كارى بكند، اين تضمين شده است. [١]

روحانى با حضور خويش دل‌هاى مردّد را آرام مى‌كرد، وسوسه‌ها را از جان‌ها مى‌زدود و به رزمندگان آرامش روحى مى‌داد. او با تلاوت آيات جهاد و مقاومت، استقامت را آموزش مى‌داد، با يادآورى تاريخ صدر اسلام، صحيفۀ ايثار و شهادت را در برابر ديدگان رزمندگان مى‌گشود و با ترنّم مصائب اهل‌بيت (ع) به ويژه سالار شهيدان، درس سلحشورى و مظلوميت را زمزمه مى‌كرد. در پرتو اين تلاش مداوم، جبهه‌ها سرشار از روحيه و قدرت روحى بود. كلام حضرت آيةاللّه خامنه‌اى در اين‌باره شنيدنى است:

در جبهه‌هاى جنگ برادران روحانى مى‌توانند با نصايح حسنه، با بيان حقايق، با خواندن قرآن و حديث، با توسل و توجّه و با ذكر و دعا، يك انسان را به ده و يا ده‌ها انسان تبديل كنند. اين شعر صائب يادم آمد كه: عشاق را به تيغ زبانْ گرم مى‌كنيم چون شمع، تازيانۀ پروانه‌ايم ما [٢]

رسم بر اين بود كه در مراسم صبحگاهى جبهه، هنگامى كه همه نفوس آماده و مستعد پذيرش حق بودند، يك روحانى با بيان آيه‌اى و يا نقل حديثى كوتاه از امام معصوم (ع) ، موعظه اخلاقى مى‌كرد. عباراتى مانند «فَكِّر ثُمَّ تَكَلَّمْ» (فكر كن، سپس سخن بگو) ، «اَلْمُؤمِنْ مِرٰآةُ الْمُؤمِنْ» (مؤمن آينه مؤمن است) ، «مَنِ اسْتَوىٰ يَومٰاهُ فَهُوَ مَغْبُونْ» (هركس دو روزش مثل هم باشد زيانكار است) و. . . بارها تكرار مى‌شد تا بچه‌هاى رزمنده خوب آن‌ها را به خاطر بسپارند. [٣]