حضور سبز حضرت بقيةالله، حجة بن الحسن (ع) در مراسم حج، به ويژه در عرفات و منى، سبب شده كه تعداد قابل توجهى از عاشقان آن حضرت، در ايام حج، گل رويش را مشاهده كنند و به آرزوى خود برسند.

على بن مهزيار اهوازى مى‌گويد: «من، بيست مرتبه به زيارت خانه خدا مشرف شدم، در حالى كه در تمام اين سفرها، قصدم، ديدن امام زمان (ع) بود؛ چون شنيده بودم، هر سال، در ايام حج، آن حضرت، براى زيارت خانه خدا به مكه مى‌رود».[١]

آيت‌الله سيد محسن امين عاملى (ره) صاحب كتاب ارزشمند «اعيان الشيعة» مى‌گويد: «... اين جانب، به مكه مشرف شدم و در همه جا، از طواف گرفته تا عرفات، منى و مشعر، دل در شور و عشق حضرت ولى‌عصر (ع) داشتم؛ چون با الهام از روايات و استفاده از اخبار، يقين داشتم كه آن بزرگوار، همه ساله، در موسم حج، تشريف دارند و مناسك را به جاى مى‌آورد».[٢]

سرانجام اين هر دو تن، اوّلى پس از بيست سال و دومى پس از هفت سال شرف ديدار مى‌يابند و جان خسته‌شان را رمقى هميشگى مى‌بخشند.

ابن قولويه به سند خود از ابى عبدالله بن صالح روايت كرده است كه آن حضرت را در برابر حجرالاسود، زمانى كه مردم براى بوسيدن آن كشمكش مى‌كردند، ديده است. آن حضرت (ع) فرمودند: «به اين نحو، مأمور نشده‌اند».[٣]

ظهور امام مهدى (ع)

بنابر روايات، ظهور حضرت مهدى (ع) در مكه و در كنار كعبه رخ خواهد داد. امام صادق (ع) در اين رابطه به مفضل‌بن عمر، فرمودند:

«ايشان به تنهايى ظهور مى‌كنند و به تنهايى به سوى كعبه رفته، وارد آن مى‌شوند و به تنهايى شب را سپرى مى‌كنند. پاسى از شب كه گذشت و چشم‌ها را خواب در ربود، جبرئيل، ميكائيل و ديگر ملائكه در حالى كه به صف ايستاده‌اند، بر ايشان نازل مى‌شوند. جبرئيل به آن حضرت (ع) عرضه مى‌دارد:

«سرور من گفته‌ات مقبول و امرت نافذ است».

حضرت هم دستشان را به چهره او كشيده و [اين آيه را تلاوت‌] مى‌فرمايند:

«حمد و سپاس از آن خداوندى است كه وعده‌اش را در مورد ما محقق و ما را وارث زمين كرد كه در هر كجاى بهشت كه خواستيم مسكن گزينيم؛ آه كه چه اجر عمل‌كنندگان، خوب [و زيبا] است‌[٤]».[٥]

صبح شنبه عاشوراى موعود- هنگام قيام- امام (ع) وارد مسجدالحرام مى‌شوند و دو ركعت نماز رو به كعبه و پشت به مقام به جا مى‌آورند و پس از دعا به درگاه الهى به نزديك كعبه رفته، با تكيه بر حجرالاسود رو به جهانيان نموده، اولين خطبه تاريخى خويش را ايراد مى‌كنند.[٦]

اصلاحات مهدوى در مكه‌

منحرف شدن اسلام از مسير اصلى‌اش بعد از پيامبر (ص)، و شدت فتنه‌ها در عصر غيبت، تا آنجا پيش مى‌رود كه برخى، حج را دستمايه تجارت و تفريح و نام و نان قرار داده، برخى از كشورهاى اسلامى، از حج منع شده و به سبب ناامنى راه‌ها، برخى حجاج، غارت مى‌شوند،[٧] امّا روزى كه حضرت بقيت الله (ع) ظهور كنند، به جهت رشد تربيتى و اخلاقى تمام اين مشكلات حل مى‌شود و همه زمان‌ها، مكان‌ها و افراد، طعم شيرين عدالت را مى‌چشند.

امام صادق (ع) در اين خصوص مى‌فرمايند: «نخستين چيزى كه از عدالت قائم ظاهر مى‌شود، اين است كه منادى اعلام مى‌كند: آنان كه طواف مستحبى مى‌كنند، مطاف (محل طواف) و حجر الاسود را براى كسانى‌كه طواف واجب مى‌كنند، خالى كنند».[٨]

امام صادق (ع) در اين رابطه مى‌فرمايد:

«حضرت قائم (ع) ساختمان مسجد الحرام را ويران مى‌كند و آن را به ساختمان نخستين و اندازه اصلى‌اش باز مى‌گرداند. مسجد پيامبر (ص) را نيز پس از ويران كردن به اندازه اصلى‌اش باز مى‌گرداند و كعبه را در جايگاه اصلى‌اش مى‌سازد».[٩]

مسجدالحرام پس از رحلت پيامبر (ص) تا كنون بارها گسترش داده شده و از هر سو، بر آن افزوده شده است، اما با همه اينها باز هم به وضعيت اصلى خويش و نقطه‌اى كه ابراهيم (ع) براى آن خطكشى كرد، نرسيده است، زيرا پايه‌ها و حدود اصلى آن در «حزوره»- نقطه‌اى ميان صفا و مروه- است. امام صادق (ع) در پاسخ فردى كه از حدود مسجدالحرا پرسيد كه: «آيا آنچه را به مسجدالحرام افزوده‌اند، جزو آن است يا نه؟»

فرمودند: «آرى! همه جزو مسجدالحرام است و با همه اين افزودن‌ها، مساحت آن هنوز به نقشه‌اى كه ابراهيم و اسماعيل براى مسجد ترسيم كردند، نرسيده است».[١٠]

يكى ديگر از بهره‌مندى‌هاى كعبه كه در خاتمه اين روايات آمده، تسويه حساب با سارقان كعبه است. در حقيقت، امام زمان (ع) به هنگام ظهور، كعبه را از لوث آنان پاك مى‌فرمايد.

توليت اين حرم الهى، درگذر زمان، به دست افراد نالايقى سپرده شد. امام صادق (ع) فرمودند: «دستان طايفه بنى شيبه را كه از دزدان كعبه هستند، قطع مى‌كند و بر كعبه مى‌آويزد».[١١]

يكى ديگر از بهره‌هاى حرم، امنيتى است كه در دولت كريمه امام زمان (ع) بر آن سايه مى‌افكند. امام صادق (ع) پس از توبيخ و مؤاخذه ابوحنيفه به خاطر انحراف علمى و برداشت‌هاى ناقصش، از او پرسيدند: «منظور از «سيروا