يكى از موضوع‌هاى مرتبط با زندگى و شخصيت امام مهدى (ع) كه در مجامع مختلف درباره آن پرسش مى‌شود، موضوع «جزيره خضرا» است. بسيارى مى‌پرسند، آيا واقعاً امام زمان (ع) در اين جزيره دوردست در اقيانوس اطلس زندگى مى‌كند؟ آيا چنان‌كه برخى مى‌گويند: ياران و فرزندان آن حضرت نيز در اين جزيره‌اند؟ و .... در پاسخ اين پرسش‌ها بايد گفت كه موضوع «جزيره خضرا» به عنوان محلّ اقامت و زندگانى حضرت ولى‌عصر (ع) در عصر غيبت كبرا، برگرفته از حكايتى است كه عالمان شيعه، درباره استناد آن، اتفاق‌نظر ندارند. گروهى آن را پذيرفته و در نتيجه معتقد به وجود جزيره خضرا هستند و جمعى، آن را بى‌اعتبار دانسته و اساساً وجود چنين جزيره‌اى را رد مى‌كنند. در اينجا براى روشن‌تر شدن موضوع، به بررسى اين ديدگاه‌ها و مهم‌ترين دلايل دو گروه مى‌پردازيم.

الف) ديدگاه موافقان‌

اين گروه از عالمان شيعه، حكايت جزيره خضرا را اين‌گونه نقل مى‌كنند:

شخصى به نام زين‌الدين على بن فضل مازندرانى، در سال ٦٩٠ ق. از سرزمين «بربر»، طى سفرى به اقيانوس اطلس، سه روز با كشتى در دل آب حركت مى‌كند تا به جزاير روافض (شيعيان) مى‌رسد. در آنجا مطلع مى‌شود كه جزيره‌اى به نام جزيره خضرا وجود دارد كه فرزندان حضرت ولى‌عصر (ع) در آنجا زندگى مى‌كنند. وى مدت چهل روز در همان محل اسكانش مى‌ماند. پس از چهل روز، هفت كشتى حامل مواد غذايى، از جزيره خضرا به اين جزيره مى‌آيد. ناخداى كشتى، او را با نام و نام پدرش صدا مى‌زند و مى‌گويد: «مشخصات تو را به من گفته‌اند و اجازه داده‌اند كه تو را به جزيره خضرا ببرم.» آن‌گاه او را به آنجا مى‌برد. پس از شانزده روز دريانوردى، سرانجام به آب‌هاى سفيدى مى‌رسند و ناخدا توضيح مى‌دهد كه اين آب‌ها، مانند «سور بلد» (ديوار شهر)، جزيره را در بر گرفته است و كشتى‌هاى دشمنان هرگز نمى‌توانند از آنها بگذرند و به بركت وجود حضرت ولى‌عصر (ع)، در آن غرق مى‌شوند.

سپس به جزيره خضرا مى‌رسد. در آنجا جمعيت انبوهى را با بهترين لباس‌ها و نيكوترين وضع مشاهده مى‌كند و شهرى بسيار آباد با درختانى سرسبز و انواع ميوه‌ها و بازارهاى بسيار و ساختمان‌هاى مجلل از سنگ‌هاى شفاف رخام مى‌بيند. شخص بزرگوارى به نام سيد شمس‌الدّين كه او را نوه پنجم امام زمان (ع) معرفى‌