كودكان امروز به خاطر برخوردار بودن از حداكثر مواهب زندگى، رفته رفته به انسان‌هايى لوس، نازپرورده و از خودراضى تبديل مى‌شوند. به نظر برخى از روانشناسان، اين روزها، شمار كودكان ثروتمند و در عين حال تهى‌دست، رو به فزونى نهاده است. اين‌گونه كودكان هيچ چهره اجتماعى مثبتى ندارند و از كمبود ارتباط با ديگر همسن و سالان خود رنج مى‌برند. در حال حاضر، والدين و دست‌اندركاران امور تعليم و تربيت، در انديشه يافتن راه‌حل‌هايى براى جلوگيرى از افتادن كودكان به دام نازپروردگى هستند.

اين روزها ديدن صحنه‌هايى از قبيل بستن بند كفش پسرى ده، دوازده ساله توسط مادر پنجاه ساله‌اش پديده‌اى نادر نيست. اين مادران به گونه‌اى عمل مى‌كنند كه گويا كنيز فرزندان خود هستند، آن هم براى هميشه. آنچه در ابتدا پدران و مادران را تا اين حد در خدمت فرزندانشان قرار مى‌دهد، چيزى نيست جز شيرينى ذاتى بچه‌ها؛ امّا خيلى زود، والدين به اين امر پى مى‌برند كه بچه‌هاى آنها به انسان‌هايى بى‌دست و پا تبديل شده‌اند، زيرا تاكنون همه كارها را پدر و مادر براى آنها انجام داده‌اند.

خانم پترا زگر كه گزارش مستندى درباره مشكلات تربيتى و فرهنگى كودكان تهيه كرده است، خود شاهد بوده است كه چگونه يك پسر شيرين چهار ساله، در يك لحظه از يك فرشته به يك پسرك شرور تبديل شد. ماتياس كوچولو در يك چشم به هم زدن، پاى مادرش را با تمام قدرت گاز گرفت، امّا آنچه موجب نگرانى خانم زگر شد، گاز گرفتن ماتياس نبود، بلكه واكنش مادر او بود. مادر ماتياس كوچولو به جاى عصبانى شدن به گونه‌اى پسرش را نگاه مى‌كرد كه گويى با چشمانش او را تحسين مى‌كند و پيش خودش مى‌گويد: «كوچولوى مامان، تو يك پسر خشن شده‌اى»! خانم زگر از خود مى‌پرسد اگر اين كوچولو بزرگ شود، آيا انتظار ندارد در مقابل خشونت، با تمجيد ديگران روبرو شود؟ زيرا پس از گذشت دوران كودكى، نازپروردگى پيامدهاى ناهنجار خود را نمايان مى‌سازد. به عنوان مثال يك پسر نوزده ساله كه در دوران كودكى خود در