در عصر زعامت مرحوم آيت‌الله حاج سيد محمّد حجّت، قحطى و گرانى سختى پديد آمد، به طورى كه نان سنگك دانه‌اى يك تومان رسيد، در حالى كه شهريه طلّاب در ماه، فقط ده تومان بود. مرحوم آيت‌الله حجّت، چهل تن از طلّاب مهذّب و متدين را دستور داد كه به مسجد مقدّس جمكران مشرّف شوند و در پشت بام مسجد، به صورت دسته جمعى، زيارت عاشورا را با صد سلام و صد لعن و دعاى علقمه بخوانند.

اين روزها هر عاشق و شيفته امام عصر (ع) هرگاه دلتنگ فراق امام و دلدار خويش گردد، اوّلين جايى كه براى عرض حال و ارادت به آن حضرت در ذهنش نقش مى‌بندد مسجد مقدس جمكران است. هرچند عمر اين مسجد بالغ بر ١٠٥٦ سال است امّا تا پيش از سال ١٣٤٨ شمسى رونق اندكى داشت و تنها جمعى از خواص به فراخور ايام به اين مكان مقدس مشرف مى‌شدند. در سال‌هاى اخير مطابق آمار، همه ساله، بيش از دوازده ميليون عاشق دل باخته، از سرتاسر ميهن اسلامى و جهان، در اين پايگاه معنوى، گرد آمده و و به آستان مقدس آن امام همام (ع) متوسل مى‌شوند.

مسجد مقدّس جمكران، روز هفدهم رمضان ٣٧٣ ق. به فرمان حضرت بقيةالله، ارواحنا فداه، در كنار روستاى جمكران تأسيس شد. تاريخچه آن در بسيارى از كتاب‌هاى شيعى آمده و اولين بار شيخ صدوق (ره) كه معاصر با حسن بن مثله جمكرانى بوده ماجراى تاسيس آن را به دستور و نقشه امام عصر (ع) در كتاب «مونس الحزين» خويش نقل كرده است. در پايان ماجرا و به نقل از امام زمان (ع) شيخ صدوق مى‌نويسد: «هر كس، اين دو نماز را بخواند، گويى در خانه كعبه آن را خوانده است». تا مدت‌ها، بسيارى از اهالى قم و آشنايان حسن بن مثله حتى به وسيله تبرّك جستن از زنجيرى كه حدود مسجد را مشخص كرده بود شفا مى‌يافتند. امروزه بسيارى از شيعيان در سراسر ايران و در موارد متعددى از ساير نقاط جهان با اديان و مذاهب مختلف براى حلّ مشكلات و شفاى بيمارى‌هاى شفانايافتنى خويش به اين مكان مقدس آمده و با كوله بارى آكنده از مهر و محبت و رأفت امام مهربانى‌ها به ديار خويش بازمى‌گردند.

حدود ده قرن بعد در ميانه شب نيمه شعبانى، دستور تجديد بنا و توسعه فضاى داخلى مسجد، باز به وسيله‌