نيمه شعبان ديگرى را نيز پشت سر گذاشتيم. از شور و التهاب فراوانى كه از مدت‌ها پيش از فرارسيدن نيمه شعبان براى برگزارى جشن ميلاد موعود امت‌ها، حضرت مهدى (ع) به وجود آمده بود، خبر چندانى نيست. ريسه‌ها، پرچم‌ها و كاغذهاى رنگى، پلاكاردها و ... برچيده شده است و از كيك‌هاى چندصد كيلويى، جُنگ‌هاى رنگارنگ تلويزيونى و همايش‌ها و كنگره‌هاى پرهياهو هم خبرى نيست. تا بار ديگر در نيمه شعبانى ديگر متصديان فرهنگى كشور و صاحبان مكنت و دولت به ياد صاحب خود بيفتند و بساط جشن و شيرينى و شربت برپا كنند.

فضاى آرام و بى‌هياهوى پس از نيمه شعبان فرصت مناسبى براى مرور دوباره بر نحوه برگزارى جشن‌هاى نيمه شعبان و آسيب‌شناسى اين جشن‌هاست.

آيا جامعه ما توانسته است از فرصت نيمه شعبان براى ترويج ياد و نام آخرين حجت خدا و تذكر تكليف و وظيفه مردم در برابر آن حضرت استفاده كند؟ آيا جشن‌هاى نيمه شعبان توانسته است مردم را با امام خود آشتى دهد و فاصله ميان امام و شيعيانش را كمتر كند؟ آيا مراسم و جشن‌هاى اين ايام در افزايش معرفت مردم ما نسبت به امام زمان (ع) مؤثر بوده است؟ آيا ...؟ اين‌ها پرسش‌هايى كه در اين فضاى آرام مى‌توان به آنها پرداخت.

آنچه در پى خواهد آمد، سخنان دردمندانه عزيزى است كه تلاش كرده اين پرسش‌ها را در برابر اذهان عمومى مطرح كند. شايد روزى كسى به آنها پاسخ دهد.

با هم بخشى از خطبه نماز جمعه تاريخ ٢٤/ ٦/ ٨٥ قم را كه توسط حضرت آيت‌الله امينى ايراد شده است، مى‌خوانيم.

بزرگ‌ترين مناسبت اين ايام ميلاد مسعود حضرت‌

بقية الله الاعظم امام زمان (ع) است. من اين ميلاد بزرگ را به عموم شيعيان مخصوصاً منتظران واقعى آن جناب تبريك عرض مى‌كنم. در اين ايام همه شاهد بوديم كه چه جشن‌هاى بسيار مفصلى در شهرها و روستاهاى كشور به عنوان اظهار اخلاص به حضرت امام زمان (ع) برپا شد و مردم چگونه علاقه خود را به آن حضرت ابراز كردند. آن مقدار كه من ديدم و شاهد بودم امسال جشن‌ها حتى زيادتر از سال‌هاى پيش بود. من از عموم مردم و از كسانى كه براى احياى نام امام زمان (ع) اين مجالس را برپا كردند تشكر و قدردانى مى‌كنم. خدا ان شاء الله به همه شما جزاى خير عطا كند.

در اينجا مى‌خواهم مطلبى را به عنوان اظهار تأسف عرض‌