اشاره: حضرت آيت الله صافى گلپايگانى در پيامى به اجلاس دو سالانه حضرت مهدى (ع) بر ضرورت پرهيز از عوام گرايى و كميت‌گرايى در پژوهش‌هاى مهدويت تأكيد كردند.

متن پيام بدين شرح است:

بسم الله الرّحمن الرحيم‌

الحممد لله الذى هدانا لهذا وما كنا لنهتدى لولا ان هدانا الله و الصلاة و السلام على سيد الحلق اجمعين ابى القاسم محمد و آله الطاهرين و سيما الامام المبين و الكهف الحصين بقية الله و حجته و الامام الثانى عشر ارواج العالمين له الفداء- اللهم عجل فرجه و سهل مخرجه و اجعلنا من انصاره.

و بعد، قال الله تعالى: «وَنُرِيدُ أَنْ نَمُنَّ عَلَى الَّذِينَ اسْتُضْعِفُوا فِي الْأَرْضِ وَ نَجْعَلَهُمْ أَئِمَّةً وَ نَجْعَلَهُمُ الْوارِثِينَ.»[١]

با عرض سلام و تبريك صميمانه به حضرات فضلا و اساتيد و بزرگواران شركن كننده در اجلاس دو سالانه حضرت مهدى (ع) و با تشكر فراوان از برگزار كنندگان عزيز آن، اميد است قلوب همگان به انوار ايمان به مهدويت بيش از پيش منور و همواره پرتلألؤ و تشعشع و لمعان آن در افزايش باشد.

يكى از اسلامى ترين مقبولات و باورهاى مسلمين كه از عصر رسالت تاكنون مسلمانان به آن دل بسته و ايمان داشته و دارند ظهور شخصى الهى در آخرالزمان است؛ شخصى كه جهان را پر از علم و قسط و عدل نمايد چنانكه از جهل و جور و ظلم پر شده باشد؛ شخصى كه از بركت ظهورش توحيد اسلام جهان‌گير و خاور و باختر و هر قاره و كشور تحت حكومت و حاكميت احكام قرآن و عدالت حقيقى قرار خواهد گرفت و امت واحده، حكومت واحده، قانون و نظام واحد در همه جا گسترشمى‌يابد؛ شخصى هم‌نام و هم‌كنيه رسول خدا و از فرزندان على و فاطمه (س) كه امام دوازدهم از ائمه اثنى عشر (ع) است؛ از آنها كه بر حسب روايات متواتر بين الفريقين به وجود ايشان دين، باقى و اسلام، عزيز و منيع پايدار خواهد بود.

شخصى كه براى اقتدا به نماز او، عيسى روح الله از جايگاه رفيع آسمانى خود به زمين نزول مى‌نمايد؛ شخصى كه ظهورش با صيحه و صداى آسمانى به جهانيان اعلام مى گردد.

هر مسلمان معتقد به رسالت حضرت رسول اكرم (ص) او را با اين خصايص و خصايص يگرى تفصيلا يا حداقل به اجمال به عنوان مهدى؛ يعنى شخص يگانه در عالم بشريت، از آدم تا خاتم و از خاتم تا قيام ساعت مى‌شناسد و انتظار روز او و عصر و دوران او را دارد.

اكنون كه يك هزار و يكصد و هفتاد و دو سال از ولادت امام دوازدهم و ولى خليفه ثانى عشر (ع) مى‌گذرد، آن حضرت در عالم امكان و در اين دنيا حضور دارند و خدا مى‌داند كه تا چه مدت زمان نزديك و كوتاه و يا بسيار طولانى، اين حضور ادامه خواهد يافت و زمين به وجود آن حضرت برجا و برقرار خواهد ماند.

اجمالًا وجود و طول عمر و غيبت آن حضرت از آيات الهيه است. چنانكه اين دنيا و زمين و آسمان و شمس و قمر و هزاران منظومه و كهكشان به اراده و قدرت الهى باقى است، بقاى نظام جهان هم به امر الله تعالى وابسته به آن وجود اقدس است و چنانچه نظام جهان و ابستگى‌هاى محيرالعقول است؛ و چنانكگه نظام جهان و وابستگى‌هاى محيرالعقول در تمام كائنات، از ذرات لا يرى و اتم و كوچك‌تر از اتم و پديده‌هاى بزرگ و فوق تصور، همه آيات الهى هستند؛ «وَما يَعْلَمُ جُنُودَ رَبِّكَ إِلَّا هُوَ»؛[٢] اهل بينش و معرفت را به اعتراف وا مى‌دارد، وجود امام، آن عزيز خدا نيز آيه خاص خداست و پاسخ به همه آن سؤالات در يك جمله‌ «ذلِكَتَقْدِيرُ الْعَزِيزِ الْعَلِيمِ»[٣] مى باشد. در اينجا اشارات و نكات بسيار است كه بيان آنها به فرصتى ديگر موكول است.

مجددا به نويدها و بشارات قرآ و روايات پيامبران سلف و تورات، انجيل و زبور و اتفاق همه ملل بر ظهور مصلح عظيم الاشان اشاره مى‌كنيم؛ پيام همه اين است كه حركت و سير جهان به سوى كمال و خير و صلاح همگان و عدل و داد و امن و امان است. از اين اتفاق و آينده‌نگرى مى‌توان استفاده نمود كه مسئله مصلح جهانى و برچيده شدن بساز استبداد، استبعاد، استضعاف و استعلا، خواست فطرت بشر است و در نهاد انسان‌ها ريشه دارد و «فِطْرَتَاللَّهِ الَّتِي فَطَرَ النَّاسَ عَلَيْها»[٤] در اينجا نيز جارى است؛ همه منتظرند و همه چشم به راهند. همه زوال اين نابرابرى‌ها، ستمگرى‌ها و اين رژيم‌هاى فاسد را بالفطره مى‌خواهند و از اين نظامات‌