ماهنامه موعود - مؤسسه فرهنگى هنرى موعود عصر - الصفحة ٤٦ - قدر ليلة القدر

دل، خون شد از اميد و نشد يار، يار من‌

اى واى بر من و، دل اميدوار من‌

اى سيل اشك! خاك وجودم به باد ده‌

تا بر دل كسى ننشيند غبار من!

از جور روزگار چه گويم؟ كه در فراق‌

هم روز من سيه شد و، هم روزگار من‌

زين پيش، صبر بود دلم را، قرار نيز

يا رب كجا شد آن همه صبر و قرار من؟!

نزديك شد كه خانه عمرم شود خراب‌

رحمى بكن، وگر خرابست كار من‌

گفتى: برو (هلالى) و، صبر اختيار كن‌

وه! چون كنم؟ كه نيست به كف اختيار من‌