١. اين برنامه‌ها بيشتر در قالب برنامه‌هاى تركيبى و ميزگرد ساخته شده‌اند و در آنها نوآورى و ابتكار چه از نظر قالب و چه از نظر محتوا كمتر يافت مى‌شود. در اين ميان شايد بتوان تنها از برنامه «پايان دوران» به عنوان برنامه‌اى كه هم از نظر موضوع و هم از نظر ساختار نوآورى داشته است، ياد كرد. كه البته اين برنامه هم در پخش دچار مشكلات فراوانى شد و بالاخره بينندگان سيما نفهميدند كه اين برنامه كى آغاز شد و كى پايان يافت.

٢. بعد معرفتى موضوع مهدويت و انتظار در اين برنامه‌ها كمتر مورد توجه قرار مى‌گيرد و بيشتر به جنبه‌هاى عاطفى و احساسى اين موضوع توجه مى‌شود.

بايد توجه داشت كه صدا و سيما در زمينه موضوع مهدويت، بايد جنبه‌هاى ذهنى- عقلى، قلبى- احساسى و عينى- رفتارى انسان‌ها را مورد توجه قرار دهد و تلاش كند كه تمام اين جنبه‌ها را با برنامه‌هاى خود متأثر كند.

٣. در اين برنامه‌ها به مخاطبان كودك و نوجوان كمتر- يا بهتر بگويم اصلًا- توجه نشده و برنامه ويژه‌اى براى اين گروه سنى مخاطبان ساخته نشده است.

٤. رسانه ملى براى مناسبت‌هاى خاص مرتبط با حضرت صاحب‌الامر (ع) برنامه‌ريزى خاصى ندارند و شبكه‌هاى مختلف صدا و سيما در اين ايام خود را بيشتر با برگزارى جُنگ‌هاى- به اصطلاح شاد- و با دعوت از خوانندگان و هنرمندان سينما و تلويزيون پر مى‌كنند و كمتر به موضوع معرفت‌افزايى و ايجاد انس و ارتباط با امام زمان (ع) توجه مى‌كنند! و اگر در اين برنامه‌ها از كارشناسى هم دعوت شود، چنان سر و ته مطلب را به هم مى‌پيچند كه مخاطبان متوجه نمى‌شوند كه بالاخره آن كارشناس محترم چه گفت.

٥. در برنامه‌هاى مهدوى رسانه ملى، چه ويژه‌برنامه‌ها و چه مجموعه‌برنامه‌ها، تلاشى براى ارائه چهره‌اى جذاب، مطلوب و دوست‌داشتنى از قيام جهانى امام عصر (ع) صورت نمى‌گيرد. و مخاطبان اين برنامه‌ها كمتر با ژرفاى اتفاقى كه قرار است با ظهور امام زمان (ع) در جهان رخ دهد، آشنا مى‌شوند.

سخن آخر اينكه، صدا و سيما بايد بسيار مواظب باشد كه به آسيب‌هايى كه جامعه ما در موضوع مهدويت به آنها دچار شده به ويژه موضوع عوام‌زدگى، سطحى‌نگرى، شمارزدگى و ... دچار نشود، و همواره برنامه‌هاى خود را بر اساس منابع متقن و مستدل و بر اساس پژوهش و تحقيق سامان دهد.

\*\*\*

دعا براى ظهور حضرت مهدى (ع) در شب بيست و سوم ماه مبارك رمضان‌

شيخ بزرگوار كفعمى (ره) مى‌نويسد: از ائمه معصومين (ع) به ما رسيده است كه: در شب بيست و سوم ماه مبارك رمضان، اين دعا را در حال سجده يا ايستاده يا نشسته، و در هر حالى و در تمامى ماه مبارك، و هر طور كه برايت امكان دارد و در تمام دوران عمرت، تكرار كن؛ و بعد از بزرگداشت و اداى احترام به خداوند متعال، و درود بر پيامبرش (ص) بگو:

اللّهمّ كن لوليّك الحجّة بن الحسن، (صلواتك عليه و على آبائه)، فى هذه السّاعة و فى كلّ ساعةٍ، وليّاً و حافظاً، و قائداً و ناصراً، و دليلًا و عيناً، حتّى تسكنه أرضك طوعاً، و تمتّعه فيها طويلًا.

بار خدايا؛ براى وليّت حجت‌بن الحسن (كه درود تو بر او و پدران او باد)، در اين ساعت و در هر ساعت، سرپرست و محافظ و پيشوا و ياور و راهنما و ديده‌بان باش، تا او را از روى ميل و رغبت بر روى زمينت ساكن گردانى، و بهره‌مندى او را در زمين طولانى فرما.