٣- ٣. توجه به كاركردهاى مجالس و مراسم مهدوى و تلاش براى حفظ كاركرد اصلى اين مجالس و مراسم كه چيزى جز تجديد پيمان با امام عصر (ع)، يادآورى تكاليف و رسالت‌هاى ما نسبت به آن امام، ترويج فرهنگ انتظار و آماده‌سازى جامعه براى ظهور يگانه منجى عالم بشريت نيست.

٣- ٤. پرهيز از تعيين وقت براى ظهور و متمركز كردن همه تلاش‌هاى فرهنگى، تبليغى بر اصل لزوم انتظار فرج، منتظر نگه داشتن مردم، حفظ شادابى و سرزندگى انتظار در آن‌ها و يادآورى وظايف منتظران.

٣- ٥. پرهيز از طرح مطالب سست، واهى و بى‌اساس مبتنى بر خواب و رؤيا براى ترويج و تبليغ فرهنگ انتظار.

٣- ٦. پرهيز از دامن زدن به موضوع تشرفات و خوددارى از طرح تشرفاتى كه منبع و مستند محكم و قابل اعتمادى ندارند.

٣- ٧. خوددارى از بهره‌بردارى‌هاى مادى از موضوع تبليغ و ترويج نام امام عصر (عج) و پرهيز از هرگونه برخورد سوداگرانه و با هدف طرح خود، با اين موضوع.

٣- ٨. بسنده نكردن به بُعد احساسى و عاطفى موضوع مهدويت و انتظار و تلاش در جهت بالا بردن سطح معرفت مردم در اين زمينه.

٣- ٩. پرهيز از هرگونه افراط و زياده‌روى در طرح ياد و نام امام عصر (عج) در محافل، مجامع، رسانه‌ها و دستگاه‌هاى تبليغى به گونه‌اى كه موجب زدگى مردم از اين موضوع شود.

٣- ١٠. توجه به تمايزها و تفاوت‌هاى ادبيات آخرالزمانى و منجى‌گرايى شيعى با ادبيات آخرالزمانى و منجى‌گرايى ساير اديان و مذاهب.

٣- ١١. بهره‌گيرى از منابع متقن و مستدل در تبليغ و ترويج فرهنگ مهدوى.

\*\*\*

تأثير دعاى امام زمان (ع)

يكى از علماى خراسان از دوستان مرحوم آخوند ملا محمدتقى مجلسى (ره) (پدر علامه مجلسى) نقل مى‌كند:

هنگامى كه از كربلا بازمى‌گشتم، در اثناى راه در عالم رؤيا ديدم به داخل خانه‌اى وارد شدم و در آن خانه، پيامبر خدا و ائمه معصومين (ع) تشريف داشتند و به ترتيب نشسته بودند و حضرت حجت منتظر (ع) پايين‌تر از همه آنها نشسته بودند و مرا نيز پايين‌تر از آن بزرگوار نشاندند.

ناگاه ديدم كه آخوند ملامحمدتقى مجلسى شيشه گلابى آورد و قنداقه‌اى را به پيامبر خدا (ص) داد و عرض كرد: «در حق اين طفل دعا بفرماييد كه خداوند او را مروج دين بگرداند.» پيامبر اكرم (ص) قنداقه را گرفتند و در حق او همان دعا را فرمودند و سپس قنداقه را به اميرالمؤمنين (ع) دادند و فرمودند: «در حق او دعا كن.» حضرت اميرالمؤمنين (ع) قنداقه را گرفتند و همان‌گونه دعا فرمودند و سپس قنداقه به امام حسن (ع) و امام حسين (ع) و يك يك ائمه (ع) داده شد و هر يك در حق او دعا كردند؛ تا نوبت به امام عصر (ع) رسيد. آن حضرت نيز همان‌گونه دعا كردند و سپس قنداقه را تحويل من دادند و فرمودند: «تو هم در حق او دعا كن!» من طفل را گرفتم و مانند پيامبر و ائمه (ع) دعا كردم كه خداوند او را مروج دين قرار دهد و سپس از خواب بيدار شدم.

اتفاقاً در طول آن سفر، از شهر اصفهان عبور كردم و به جهت رفاقت و دوستى ديرين، به منزل آخوند ملامحمدتقى مجلسى وارد شدم. بعد از ورود من، ملامحمدتقى به اندرون خانه خود رفتند و قنداقه طفلى را آوردند و به دست من دادند و فرمودند: «اين طفل امروز متولد شده است. در حق او دعا كن كه مروج دين شود!» من آن قنداقه را گرفتم و همان‌گونه كه گفته بود، دعا كردم. در اين هنگام ناگهان، آن رؤيا به خاطرم آمد و براى آخوند ملامحمدتقى مجلسى نقل كردم و ايشان خوشحال شدند.

پى‌نوشت:

\* برگرفته از: العبقرى الحسان، ج ٢، ص ١٧٥.