«فرانكلين روزولت»- رئيس جمهور وقت امريكا- نوشته و وضعيت اين اختراع جديد و امكان دستيابى هيتلر به آن را شرح دهد. البته لازم به ذكر است كه آلمان نازى در دوران جنگ جهانى دوم بمب اتمى نساخت، گرچه تعداد زيادى از فيزيكدانان آلمانى كه از كشورشان فرار كرده بودند، مسلماً برنامه تحقيقات هسته اى داشتند. اما در سال ١٩٤٢ مخازن اساسى آنها در كشور نروژ منفجر شد و برنامه تحقيقاتى نظامى آنها دچار ركود گرديد. از آن تاريخ به بعد آلمان تحقيقات نظامى خود را در ساختن بمب هاى راكت دار خودكار متمركز ساخت و بايد اضافه كرد كه تا سال ١٩٤٥ آلمان نازى راه درازى در ساختن سلاح هسته اى در پيش داشت.

به هر حال انيشتين نامه اى به روزولت نوشت و طرح ساخت و توليد بمب اتمى را به وى توصيه كرد. در اينجا نكته اى تاريخى وجود دارد. در سال ١٩٤٧ به آلبرت انيشتين معروف پيشنهاد شد كه اولين رئيس جمهور اسرائيل باشد. او تقريباً اين پيشنهاد را پذيرفته بود ولى در نهايت منصرف گرديد.

تاريخ نامه مذكور به رئيس جمهور آمريكا، دوم ماه آگوست ١٩٣٩ بود و يك ماه بعد، جنگ جهانى دوم در اروپا آغاز گرديد. در تاريخ هشتم دسامبر سال ١٩٤١ بالاخره روزولت دستور توليد بمب هسته اى را صادر كرد. درست روز بعد، ارتش ژاپن به «پرل هاربور» حمله كرد و ايالات متحده خود را درگير جنگ جهانى دوم يافت. دانشمندان مقيم امريكا و انگلستان كه بعضى از آنها نيز يهوديان فرارى از كشور آلمان و كشور ايتاليا بودند، علناً اعلام كردند، از اينكه هيتلر به اسرار ساختن بمب اتم پى برده و آن را توليد كند وحشت دارند و حتى پيش بينى مى شد كه در اين صورت هيتلر فاتح جنگ و آلمان قدرتمندترين دولت جهان خواهد شد. در سال ١٩٤١ نيز يك كميته علمى- سياسى به نام «ماد»،(MAAD) طى گزارشى محرمانه به دولت انگلستان خواستار توليد بمب اتمى شد و تأكيد كرد كه بدون ترديد انجام اين امر نتايج قاطعى در جنگ خواهد داشت.

پروژه مانهاتان و آغاز عصر اتم‌

در سال ١٩٤٢ يك پروژه نظامى تحقيقات اتمى در آمريكا تأسيس شد. اين پروژه بسيار سرّى بود و ميليون ها دلار براى ساختمان ايستگاه هاى تحقيقاتى آن خرج شد. طولى نكشيد كه هزاران دانشمند، تكنسين و مهندس در آن استخدام شدند. «انريكو فرمى» دانشمند ايتاليايى كه قبلًا در سال هاى دهه ١٩٣٠ در مورد سرعت نوترون ها و برخورد آنها با هسته اتم پژوهش هاى مفيدى انجام داده بود نيز به آمريكا پناهنده شد و رهبرى گروه تحقيق در زمينه واكنش هاى زنجيره اى حاصل از شكستن هسته اتم را بر عهده گرفت. پروژه مانهاتان تحت كنترل يك ژنرال ارتش آمريكا به نام «لسلى گرووز» بود و يك فيزيكدان آمريكايى به نام «جى. رابرت اوپنهايمر» سرپرستى تيم تحقيقاتى را كه شامل برخى از درخشان ترين فيزيكدانان جهان مانند «فرمى» بودند بر عهده داشت.

البته نخستين راكتور هسته اى در سال ١٩٤٢ در شيكاگو زيرنظر فرمى ساخته شده بود. در اين راكتور تجزيه هسته يا توليد نيرو از اتم به طور مداوم صورت مى گرفت و واكنش زنجيره اى كنترل شده هم به دست آمده بود. اين تجارب موفقيت آميز نشان مى داد كه ساختن بمب اتمى و همچنين استفاده از نيروى اتمى براى مقاصد صلح جويانه امكان پذير است. اين رويداد را آغاز «عصر اتم» مى نامند.

پس از آن با استفاده از روش هاى گوناگون اورانيوم و پلوتونيوم كافى براى استفاده در چند بمب توليد شد. مهندسان بمب را طرح ريزى كردند و بررسى نمودند كه چگونه مى توان به وسيله بار «تى. ان. تى» آن را منفجر كرد و اين تجربه ها تا اواسط سال ١٩٤٥ تكميل شد.

ادامه دارد ...