دو نفر از ياران پيامبر اكرم (ص) مى گويند: پيغمبر آيه ٣٦ سوره نور را قرائت كرد: «خانه هايى كه خدا رخصت داده (قدر و منزلت) آنها والايى يابد و نامش در آنها ياد شود». مردى برخاست و عرض كرد: اى رسول خدا! اينها كدام خانه هاست؟ فرمود: «خانه پيامبران». ديگرى برخاست و با اشاره به خانه على (ع) و فاطمه (س) گفت: اى رسول خدا! آيا اين خانه هم جزو آنهاست؟ فرمود: «آرى، از بهترين آنهاست».[١]

نام مبارك‌

بيشتر امامان معصوم (ع) به سبب احترام و علاقه اى كه به مادرشان- حضرت فاطمه زهرا (س)- داشتند، نام يكى از دختران خود را به ياد آن حضرت، فاطمه مى گذاشتند. امير مؤمنان على (ع)، امام حسن مجتبى (ع)، امام سجاد (ع)، امام جعفر صادق (ع) و امام جواد (ع)، يك دختر خود را «فاطمه» ناميدند. امام حسين (ع) و امام موسى كاظم (ع) نيز يكى از دختران خود را «فاطمه كبرا» و دختر ديگر را «فاطمه صغرا» نام نهادند.[٢]

بهترين زنان جهان از ماست‌

امام على (ع) نه فقط در زمان حيات حضرت فاطمه زهرا (س) بلكه پس از شهادت آن حضرت نيز نام ايشان را به بزرگى ياد مى كرد و وجود حضرت را مايه افتخار خود مى دانست. آن حضرت در يكى از نامه هاى خود در پاسخ به معاويه چنين مى نويسد: «شما چگونه با ما برابريد، در حالى كه پيامبر (ص) از ما و دروغگوى رسوا (ابوجهل) از شما؛ حمزه از ما و ابوسفيان از شما؛ دو سرور جوانان اهل بهشت از ما و كودكان در آتش افكنده از شما؛ و بهترين زنان جهان- حضرت زهرا (س)- از ما و زن هيزم كش دوزخيان- همسر ابولهب و عمه معاويه- از شماست».[٣]

رسوايى دشمنان فاطمه (س)

امام حسن مجتبى (ع) در زمان‌هاى گوناگون، با استدلال‌هاى محكم، دشمنان مادرش، حضرت زهرا (ع) را رسوا مى‌كرد. آن حضرت خطاب به «مغيرةبن شعبه» فرمود: «تو بودى كه فاطمه دختر رسول خدا (ص) را مجروح كردى. تو براى تحقير رسول خدا و مخالفت با فرمان او، مرتكب اين جنايت شدى؛ در حالى كه رسول خدا (ص) فرموده بود: اى فاطمه! تو سرور زنان اهل بهشتى».[٤]

فاطمه بتول (س) از ماست‌

امام سجاد (ع) در روايات خود، مظلوميت مادرش فاطمه زهرا (س) را براى يارانش بازگو مى‌فرمود و آنان را از ناگوارى‌هاى آن حضرت آگاه مى‌كرد.[٥] آن حضرت، از جمله راويان خطبه فدكيه حضرت فاطمه زهرا (س) به شمار مى‌آيد.[٦] امام سجاد (ع) در خطبه آتشينى كه مجلس يزيد را بر هم زد، فاطمه زهرا (س) را مايه مباهات خود معرفى كرد و فرمود: «سرور بانوان جهان، فاطمه بتول (س) از ماست».[٧]

يا فاطمه (س)!

امام باقر (ع) هنگامى كه در بستر بيمارى مى‌افتاد، آبى خنك مى‌طلبيد. سپس جرعه‌اى چند از آن مى‌نوشيد و بعد با صداى بلند و از ته دل، مادرش فاطمه زهرا (س) را صدا مى‌زد و مى‌فرمود: «اى فاطمه! اى دختر محمد (ص)». علامه مجلسى مى‌گويد: شايد آن حضرت با اين ندا مى‌خواست با واسطه قرار دادن حضرت زهرا (س) از خدا شفا بگيرد.[٨]

آن حضرت درباره مقام معنوى فاطمه زهرا (س) فرمود: «درخت نبوت، درختى است كه ريشه آن رسول خدا (ص)، شاخه آن امير مؤمنان (ع)، نوشاخه آن فاطمه (ع) و ميوه‌هاى آن حسن و حسين (ع) هستند. اين درخت، كليد حكمت، معدن معرفت، جايگاه رسالت، مكان آمد و شد فرشتگان، موضع سرّ الهى و امانتى است كه بر آسمان‌ها و زمين عرضه شده است».[٩]

نام عزيز و محترم‌

سكونى، از ياران امام صادق (ع) نزد حضرت رفته و از دختردار شدن خود، ايشان را باخبر كرد. وى مى‌گويد: امام به من فرمود: چه نامى برايش انتخاب كرده‌اى؟ عرض كردم: «فاطمه». آن‌گاه امام آه عميقى از ته دل كشيد و سه بار اين نام را به ياد مادرش تكرار كرد و بعد به من فرمود: «حال كه چنين نامى را بر دخترت نهاده‌اى، مبادا او را بزنى. نام او نامى عزيز و محترم است. تو نيز همواره احترام نامش را داشته باش».[١٠]

برتر از مريم (ع)

امام صادق (ع) فرمود: فاطمه (س) از آن جهت «محدثه» ناميده شده كه فرشتگان از آسمان فرود مى‌آمدند و مانند حضرت مريم به وى مى‌گفتند: «اى فاطمه، خدا تو را برگزيد و پاكيزه گردانيد و تو را بر زنان عالم برترى داد.»[١١] «اى فاطمه در پيشگاه پروردگارت فروتنى و سجده كن و با ركوع‌كنندگان ركوع نما»[١٢] و بدين ترتيب، وى با فرشتگان نيز سخن مى‌گفت: شبى فاطمه (س) به فرشتگان فرمود: مگر مريم، دختر عمران برگزيده و برتر از تمام زنان عالم نيست؟ آنها گفتند: مريم تنها سرور زنان عالم در زمان‌