لذا طبق روايات دو قيامت وجود دارد: قيامت صغرى يا رجعت، و قيامت كبرى كه همان برانگيخته شدن همه مردم در روز رستاخيز مى باشد. البته مخفى نماند كه مسئله رجعت و ظهور حضرت مهدى (ع) دو رويداد مستقل از هم هستند. لذا اطلاق قيامت صغرى به هر دو رويداد منطبق مى گردد.

دلائل قرآنى رجعت‌

در قرآن كريم آيات زيادى دلالت بر حيات مجدد انسان دارد و نمونه هايى را براى ما بيان فرموده كه آنها قبل از رستاخيز حيات مجدد پيدا كرده اند و به اصطلاح رجعت به دنيا داشته اند، لذا همان گونه كه در اقوام گذشته رجعت صورت گرفته در آينده هم رجعت صورت مى گيرد و رجعت محال و غيرممكن نمى باشد. براى مثال نمونه هايى را بيان مى كنيم كه در قرآن آمده است.

١. زنده شدن مردگان به وسيله حضرت عيسى (ع):

و مردگان را به اذن خداى يكتا زنده مى كنم.[١]

در قرآن كريم آمده است كه اين فرستاده الهى با اجازه پروردگار خويش به كارهاى خارق العاده دست مى زد. مثلًا بيماران مبتلا به پيسى را درمان مى كرد، نابينايان مادرزاد را بينا مى نمود، مجسمه اى از خاك مى ساخت و در آن مى دميد و زنده مى شد، مردگان را احيا مى نمود، و از توشه هايى كه مردم در خانه هاى خود داشتند خبر مى داد. مفسران معروف، موارد بسيارى از اين معجزات را آورده و داستان هايى از زنده شدن مردگان توسط حضرت عيسى را گزارش كرده اند.

از علماى عامه، سيوطى در تفسير الجلالين مى نويسد: «او دوست خود عازر را زنده كرد، پسر پيرزنى را حيات دوباره بخشيد، دخترى را از مرگ به زندگى بازگرداند، و اين هر سه پس از زنده شدن به حيات خود ادامه داده فرزندانى نيز از خود بر جاى گذاردند، همچنين سام بن نوح را زنده نمود كه بدون درنگ از دنيا رفت».[٢]

٢. زنده شدن پس از صد سال مرگ (مربوط به عزير):

پس خداوند او را به مدت صد سال ميراند، سپس وى را برانگيخت.[٣]

اين آيه مربوط به يكى از پيامبران الهى (عزير) مى باشد كه از روستايى عبور كرد و با آثار مرگ و نيستى در آن سرزمين روبه رو شد، به ياد رستاخيز و زنده شدن مردگان افتاد و در حالى كه قدرت كامله خدا را باور داشت، با تعجب از خود پرسيد: «مردگان اين روستاى ويران را بعد از درنگ درازمدت، در قبر، چه كسى حيات دوباره مى بخشد؟» آنگاه پروردگار بزرگ با ميراندن وى، پاسخ اين پرسش را بيان فرمود.

عزير مرد و مركبش از هم متلاشى شد، ولى غذايى كه داشت در مدت صد سال هيچ تغييرى نكرد. پس از صد سال زنده شد و گمان كرد كه تنها نصف روز خوابيده است؛ چرا كه هنگام ظهر مرد و پيش از غروب آفتاب به دنيا بازگشت. اما وقتى به مركب پوسيده خود نگاه كرد متوجه شد كه او مرده و دوباره زنده شده است و هنگامى كه آن مركب در مقابل ديدگان او زنده شد، او باور كرد كه خداى سبحان همه مردگان را در روز قيامت زنده مى نمايد.[٤]

٣. مرگ گروهى (از بنى اسرائيل) و حيات مجدد آنها:

آيا نديديد آنهايى را كه از ترس مرگ طاعون و جهاد با دشمنان از ديار خود بيرون رفتند كه هزارها تن بودند خدا فرمود، بميريد همه مردند پس (درخواست پيغمبرى از پيغمبران) آنها را دوباره زنده كرد ....[٥]

مفسران مى گويند اين آيه مربوط به گروهى از بنى اسرائيل بود كه شمارشان به چهارهزار نفر مى رسيد كه به سبب ترس از طاعون يا جهاد با دشمنان شهر خويش را ترك كردند و به سوى سرزمينى ديگر حركت كردند اما خداى توانا اين فراركنندگان را ميراند و به تقاضاى پيامبرش بار ديگر آنها را زنده كرد.[٦]

دلايل روايى بررجعت‌

براى نمونه از امام ششم حضرت صادق (ع) در بيان اهميت اعتقاد به رجعت نقل شده است:

از ما نيست هر كسى كه بازگشت دوباره (رجعت) ما را به دنيا باور نكند.[٧]

بنابراين يكى از ويژگى هاى انسان مؤمن اعتقاد به رجعت (بازگشت دوباره ائمه معصومين (ع) و مؤمنان راستين و مشركان فرورفته در منجلاب) مى باشد.[٨]

مرحوم شيخ صدوق (ره) در كتاب صفات الشيعه از امام صادق (ع) روايت مى كند:

هر كس به هفت موضوع اقرار كند پس او مؤمن است. و سپس ذكر كرد و يكى از آنها ايمان به رجعت است.[٩]