سلمان فارسى مى گويد: رسول خدا (ص) به من فرمود: «اى سلمان! هر كس دخترم فاطمه را دوست بدارد، در بهشت در كنار من خواهد بود و هر كس او را دشمن بدارد، در آتش جهنم خواهد بود. اى سلمان! دوستى فاطمه در صد جايگاه به حال انسان سودمند است كه راحت ترين اين جايگاه ها، عبارت است از مرگ و قبر و ميزان و سنجش [اعمال‌] و محشر و [پل‌] صراط و حساب رسى؛ هر كس دخترم فاطمه از او راضى باشد، من هم از او خشنود مى گردم و هر كس من از او خشنود باشم، خداوند از او خرسند خواهد بود. هر كس فاطمه از او خشمگين باشد، من بر او خشم مى گيرم و هر كس من بر او خشم گيرم، خداوند بر او غضب مى كند. اى سلمان! واى بر كسى كه به فاطمه و به فرزندان و شيعيانش ظلم كند.[١]»

«اگر همه خوبى ها و فضيلت ها در شخصيتى جمع گردد، آن شخص فاطمه است بلكه بزرگ تر از اين توصيف هاست. به درستى كه دخترم فاطمه در بزرگوارى و كرامت، بهترين فرد بر روى زمين است.[٢]»

جُمَيع مى گويد: همراه با عمه ام به نزد يكى از همسران پيغمبر رفتيم. از او پرسيدند: چه كسى نزد پيامبر از همه محبوب تر بود؟ گفت: فاطمه (س). پرسيدند: از مردان چه كسى؟ گفت: همسر فاطمه.[٣]

فاطمه (س) امانت خدا

پيامبر گرامى اسلام در لحظات آخر عمر شريفش، در كنار وصيت هاى ديگر خود به امير مؤمنان (ع)، بر وجود فاطمه زهرا (س) نيز تأكيد كرد. امام كاظم (ع) مى فرمايد: به پدرم گفتم: پس از رفتن فرشتگان از حضور پيامبر (ص) چه اتفاقى افتاد؟ فرمود: پيامبر (ص) در اين هنگام على و فاطمه و حسن و حسين (ع) را طلبيد و به ام سلمه فرمود: كنار در بايست و نگذار كسى نزديك بيايد. سپس آن حضرت با يك دست، فاطمه را گرفت و مدت طولانى بر سينه گذاشت و با دست ديگرش دست على (ع) را بر سينه نهاد. همه آنها گريه كردند. پس ازآن، دست فاطمه (س) را در دست على (ع) قرار داد و به على (ع) فرمود: «اى اباالحسن! اين (فاطمه) امانت خدا و رسولش محمد نزد توست. حق خدا و امر مرا در مورد فاطمه رعايت كن كه چنين خواهى كرد. اى على! سوگند به خدا اين فاطمه سرور زنان بهشت از پيشينيان و آيندگان است. سوگند به خدا اين همان مريم كبرا ست. سوگند به خدا همواره آنچه از خدا براى فاطمه و شما خواستم، خواسته هايم را اجابت كرد. اى على! آنچه را در شأن فاطمه سفارش كردم انجام بده. من امورى را به فاطمه سفارش كردم كه جبرئيل به آن امر كرده بود».[٤]