حضرت با شيطان درگير مى شود[١] كه‌ «إِلى‌يَوْمِ الْوَقْتِ الْمَعْلُومِ»[٢] مهلت خواسته است؛ البته اين كه منظور همان ابليس است يا شيطان بزرگ بماند تا زمانى كه خود حضرت ظهور كنند.

\* با استقرار حكومت حضرت چه كسانى از اين نعمت بهره مند مى شوند؟

اولًا طبق برخى روايات، همه در دوران امام زمان (ع) موحد مى شوند و ديگر هيچ حد و مرزى باقى نمى ماند كه فلانى مثلًا يهودى يا نصرانى است: «لَهُأَسْلَمَ مَنْ فِي السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ»[٣]؛ همه در دوران حكومت امام زمان (ع) مسلمان مى شوند.

نكته دوم اين كه با توجه به بعضى ديگر از روايات كه مى فرمايد: «وضع اللّه يده على رؤس العباد»[٤] نه رئوس مؤمنان يا شيعيان، حضرت دست مباركشان را بر سر تمام بندگان مى گذارند و عقول همه بندگان كامل مى شود و نه عقل جمعيتى خاص.

نكته سوم اين كه سرور ناشى از ظهور امام زمان (ع) حتى شامل حال اهل برزخ و مردگان هم مى شود[٥] يعنى علاوه بر شيعيان و كل انسانهاى زنده، مردگان هم از فرج بهره مند مى شوند: «دخلتهم الفرحه»[٦].

\* آيا مى توان تعريف جامعى از حكومت حضرت ارايه كرد به طورى كه مشخص شود ابعاد، الگوها، قوانين و سيره اى كه قرار است ايشان برقرار كنند چيست؟

مى دانيد كه ما ده قانون يا ده دين نداريم. در نگاه ما دين و قانون حق جز يكى و اسلام نيست: «إِنَّالدِّينَ عِنْدَ اللَّهِ الْإِسْلامُ»[٧]. افتخار و هنر حضرت مهدى (ع) پياده كردن همان چيزى است كه رسول اللّه (ص) به بشر ارائه كرده اند؛ چرا كه به فرموده قرآن‌ «لَقَدْكانَ لَكُمْ فِي رَسُولِ اللَّهِ أُسْوَةٌ حَسَنَةٌ»[٨]. به عبارت ديگر نه تنها سيره ايشان كه سيره حضرت على (ع) همان سيره رسول خدا (ص) بود و همگى افتخارشان اين است كه قدم جاى قدم پيامبر (ص) مى گذارند. البته نتيجه تأسى و عمل به اين سيره بنا بر آيه‌ «وَلَوْ أَنَّ أَهْلَ الْقُرى‌ آمَنُوا وَ اتَّقَوْا لَفَتَحْنا عَلَيْهِمْ بَرَكاتٍ مِنَ السَّماءِ وَ الْأَرْضِ»[٩] وفور و نزول بركات از آسمان و زمين است و طبيعى است در چنين حالتى ديگر زمين با اهل خود قهر نيست و رود و درياچه اى خشك نمى شود و بسيارى مسايل از اين قبيل وجود نخواهد داشت.

\* آيا براى تحقق چنين حكومتى زمينه سازى هم مى توان كرد؟

پاسخ اين سؤال به بحث انتظار برمى گردد كه مرحوم مجلسى در جلد ٥٢ بحارالانوار بيش از هشتاد روايت در اين رابطه آورده اند كه در بعضى از آنها از انتظار با تعبيرى همچون «أحبّ الاعمال»[١٠] يا «أفضل أعمال أمتّى»[١١] ياد شده و شخص منتظر را در برخى ديگر به كسى تشبيه كرده اند كه در خيمه رسول اللّه (ص) باشد.[١٢] مسلما كسى كه در خيمه رسول اللّه (ص) باشد براى تهاجم به دشمن و ويران كردن ابنيه شرك و نفاق در حالت آماده باش به سر مى برد؛ يا وقتى حداقل ثواب انتظار را معادل ثواب هزار شهيد بدر و احد بيان مى كنند ٤٥ معنايش اين است كه هر منتظر بايد رنج و زحمتى معادل رنج و زحمت هزار شهيد بدر و احد را تحمل كند. به هر حال مردم بايد با اين موضوع و اين فرهنگ و خود امام (ع) و دشمنان ايشان آشنا شوند و براى مردم روشن شود كه دشمنان آن حضرت به دنبال چه مى گردند و چه هدفى را دنبال مى كنند.

به نظر حقير بهترين وسيله براى آگاه كردن مردم، پياده كردن فرهنگ مهدويت و برحذر داشتن آنها از فرهنگ ضد آن است. بهترين حالت آن هم وقتى است كه حكومت به پا مى شود. با برپايى حكومت و دستيابى به امكانات بيشتر، مسئوليت هم بيشتر مى شود. مى بايست با استفاده از صدا و سيما و ديگر رسانه هاى گروهى ابعاد مختلف موضوع را براى مردم تبيين كرد و به معناى واقعى براى برپايى حكومت امام زمان (ع) مقدمه چينى نمود. البته در اينجا مجال پاسخ به آنها كه با استناد به حديث ضعيف السندى اصل تشيكل حكومت در عصر غيبت را زير سؤال مى برند، نيست و به همين قدر بسنده مى كنم كه به نظر بنده الان اوجب واجبات و اهم مسايل تشكيل و حفظ حكومت اسلامى است.

\* با گذشت بيش از دو دهه از آغاز انقلاب در ايران عملكرد اصل نظام را در اين راستا چگونه مى بينيد؟

هر چند كه انتظار بيش از اين بوده ولى بينى و بين اللّه كوتاهى نكرده اند.

يك تذكر و درخواست هم از آقايان دارم اين كه بياييد فرهنگ مهدويت را مثل كتابهاى مدارس كه به تناسب سطوح مختلف سنى نوشته شده، بازنويسى كنيم و براى هر مقطعى كتاب و اسلايد، سى دى، فيلم و برنامه هاى مختلف و مناسب داشته‌