ماهنامه موعود - مؤسسه فرهنگى هنرى موعود عصر - الصفحة ٧٠ - درخشش خورشيد وجود پيامبر (ص) با ظهور مهدى (ع)

درخشش خورشيد وجود پيامبر (ص) با ظهور مهدى (ع)

متن سخنرانى حضرت آيت اللّه وحيد خراسانى‌\*

ترجمه حسين رضايى فرد

على بن ابراهيم بن هاشم قمى از احمد بن ادريس اشعرى از محمد بن عبدالجبار از محمد بن ابى عمير أزدى از حمّاد بن عثمان ناب از محمد بن مسلم ثقفى نقل كرده كه ايشان از امام باقرالعلوم (ع) در مورد اين آيه قرآن‌ «وَاللَّيْلِ إِذا يَغْشى‌ وَ النَّهارِ إِذا تَجَلَّى»[١] پرسيد. حضرت در پاسخ فرمودند:

النهار هوالقائم منّا أهل البيت، إذا قام غلب دولة الباطل. والقرآن ضرب فيه الأمثال للناس، و خاطب اللّه نبيّه به و نحن، فليس يعلمه غيرنا»[٢]

منظور از «روز» [در آيه كريمه‌]، قائم ما اهل بيت است. آنگاه كه قيام كند بر دولت باطل غلبه خواهد نمود. در اين قرآن مثلهايى براى مردم زده شده است و خداوند به وسيله قرآن پيامبر (ص) و ما اهل بيت را مخاطب قرار داده، لذا كسى غير از ما به آن علم و آگاهى ندارد.

اين روايت از جهت سند جزء احاديث صحيح شمرده مى شود؛ چرا كه سند آن متشكل از شش تن از بزرگان مشايخ محدثان است. على بن ابراهيم شيخ القميين بوده و احمد بن ادريس اشعرى و محمد بن عبدالجبار از مشايخ حديث ثقات هستند. و اما محمد بن ابى عمير ازدى و حماد بن عثمان ناب و محمد بن مسلم از اصحاب اجماع مى باشند كه طايفه [اماميه‌] به مراسيل آنها همانند مسانيدشان عمل مى كنند و آنچه را از طريق آنها رسيده باشد صحيح مى شمارند. وجه امتياز ديگر روايت اين كه محمد بن مسلم ثقفى (ره) يكى از چهار فردى است كه به نص صريح امام (ع) جزء اركان دين و اوتاد و امناى خداوند در حلال و حرام الهى هستند و اين خصوصياتى كه در مورد سند اين روايت ذكر شد كم تر در روايتى يكجا جمع مى شود.

و اما از ناحيه فهم و درك متن حديث به دليل كمى وقت فقط به قطراتى از اين دريا بسنده مى كنيم: براى اين كه فهم ما درباره قول خداوند در سوره ليل‌ «وَالنَّهارِ إِذا تَجَلَّى» كامل شود شايسته است كه آن را با سوره شمس‌ «وَالنَّهارِ إِذا جَلَّاها» مقايسه كنيم.

خداوند در سوره شمس ابتدا شمس (خورشيد)