ماهنامه موعود - مؤسسه فرهنگى هنرى موعود عصر - الصفحة ١٣ - معناى زهرا (س)
معناى زهرا (س)
روايت مفصلى از امام صادق (ع) در شرح ولادت حضرت صديقه (س) نقل شده كه ضمن آن فرمودند:
وقتى [مولود فرخنده خديجه به دنيا آمد و] فاطمه ديده به جهان گشود، نورى از او درخشيد كه تا درون خانه هاى مكه نفوذ كرد و در شرق و غرب زمين هيچ جايى نماند مگر شعاع آن نور در آن تابيد.
ابن عماره از پدرش گزارش نموده كه گفت:
از امام صادق (ع) درباره حضرت فاطمه (س) پرسيدم كه چرا زهرا ناميده شد؟
فرمودند: زيرا هرگاه در محرابش مى ايستاد، نور او براى آسمانيان چنان مى درخشيد كه نور ستارگان براى اهل زمين.
اين فروغ جسم فاطمه (س) است كه وقتى در محراب عبادت قرار مى گرفت، روى تابناكش براى فرشتگان و ملكوتيان بدانگونه جلوه و تلألؤ داشت كه ستارگان در شب براى زمينيان شكوه و درخشش دارند. از اين رو آن بانوى مجللّه زهرا ناميده شد.
ابو هشام گويد:
از حضرت عسكرى (ع) پرسيدم: چرا فاطمه (س) زهرا نام گرفت؟
امام فرمودند:
چون رخسار او در آغاز روز، مانند خورشيد كه از مشرق سر برآورد و طلوع كند براى امير مؤمنان (ع) مى درخشيد و در نيمروز بسان ماه تابان جلوه گرى مى نمود و هنگام غروب آفتاب همچون ستاره اى روشن مى تابيد.