اين حمايت و تأييد تكان دهنده از وعده بالفور، باعث اعلام موافقت همزمان در مجلس كنگره نيز شد. در ابتدا مجلس سنا به طور كلى با اين وعده موافقت كرد و در ژوئن ١٩٩٢ اعلام كرد:

ايالت متحده آمريكا برپايى وطنى قومى براى ملت يهود در فلسطين را تشويق مى كند، به شرط آن كه اين دولت براساس اصولى تشكيل شود كه وعده دولت بريتانيا، صادر شده در دوم نوامبر ١٩١٧ كه به وعده بالفور معروف شده، آن را مشخص كرده است.

در همان ماه مجلس نمايندگان با صبغه اى صهيونيستى تر با اين وعده موافقت كرده در مقدمه بيانيه صادره در ٣٠ ژوئن ١٩٢٢ از سوى مجلس نمايندگان مى خوانيم:

از قرنها پيش ملت يهود، چشم انتظار و مشتاق تجديد بناى وطن قومى و قديمى خويش بودند و به دليل نتايجى كه از جنگ جهانى به دست آمد و نقشى كه يهود در آن ايفا نمودند، لازم است، به ملت يهود امكان ساخت و تجديد بناى وطن قومى ايشان را در سرزمين آبا و اجداديشان فراهم نمود، اين فرصتى است كه به خاندان اسراييل داده مى شود، فرصتى كه سالهاى بسيار از آن محروم بوده اند و آن ساخت و بناى زندگى و فرصت پربار يهودى در سرزمين قديمى يهود است.

از وقتى ويلسون با وعده بالفور موافقت نمود، رؤساى جمهور پس از او همان مواضع صهيونيستى را اتخاذ كردند و يار و ياور و پشتيبان جنبش صهيونيسم و اهدافش در فلسطين شدند.

جانشين ويلسون، «وارن هاردينگ» آشكارا موضع صهيونيستى خود را در سال ژوئن ١٩٢١ چنين اعلام كرد:

محال است، كسى كه خدمات ملت يهود را مطالعه مى كند، اين اعتقاد در او به وجود نيايد كه آنها روزى به وطن قومى ايشان باز خواهند گشت و مرحله جديدى را آغاز و حتى سهم بيشترى را در پيشرفت و تمدن بشرى ايفا خواهند كرد.[٢]

غير از آن «هاردينگ»[٣] در سال ١٩٢٢ حمايت بى شائبه و شديد خود را از صندوق ساخت و ساز يهود اعلام كرد.

سپس نوبت «كالوين كولاك» رسيد، او در سال ١٩٢٤ «بر ايمان و اعتقاد خويش به «وطن قومى يهود در فلسطين» تأكيد كرد.[٤]

پس از او، «هربرت هوفر» در سال ١٩٢٨ به جنبش صهيونيسم، بابت موفقيتهاى بزرگى كه در فلسطين كسب كرده بود، تبريك گفت و هميشه ايده برانگيختگى يهود در فلسطين را تكرار مى كرد.[٥]

اما رئيس جمهور ديگر آمريكا، «فرانكلين روزولت» ابتدا به مواضع پراگماتيك توجه كرد، كه منافع آمريكا با كشورهاى عربى را در نظر مى گرفت، اما در پايان تسليم فشارهاى صهيونيستى (مسيحى و يهودى) شد.

اهداف صهيونيستها طى دوره زمامدارى روزولت به دو بخش تقسيم مى شد: تأمين و فراهم نمودن اكثريتى يهودى در فلسطين و پس از آن برپايى دولت مستقل يهودى يا تأسيس كامن ولث (مشترك المنافع) در فلسطين همين دليل از انتشار كتاب سفيد بريتانيا كه در سال ١٩٣٩ چاپ شد، جلوگيرى كرد و خواهان محدود كردن مهاجرتها به فلسطين شد كه اولويتى صددرصد صهيونيستى به شمار مى آمد.

فشارهاى صهيونيستى (مسيحى و يهودى) به ويژه پس از تشكيل «هيأت آمريكايى- فلسطينى» كه دويست تن از نمايندگان مجلس نمايندگان و ٦٨ تن از نمايندگان مجلس سنا در آن عضويت داشتند، بر روزولت افزايش يافت و هيأت جهت حمايت از «برنامه بالتيمور» كه در سال ١٩٤٢ وضع شد و خواهان تأسيس كامن ولث يهودى- فلسطينى بود، اعمال نفوذ نمود.

به همين دليل‌