را در اين بخش منحصر به ذكر روايات متواتر از اصول كافى ثقة الاسلام محمدبن يعقوب كلينى كرده است و در بخش دوم به اثبات امامت حضرت حجة بن الحسن العسكرى (ع) پرداخته و در پايان اين بخش مى نويسد:

چون اين مطلب [اثبات امامت‌] را دانستى بايد گفت كه امامت مولا و سيد ما حجة بن الحسن العسكرى صاحب الزمان (ع) به هر دو راه (نص و معجزه) به وسيله روايات متواتره ثابت است كه در دو فصل قسمتى از آنها را مى آوريم تا اين كتاب خالى از دليل نباشد.

ايشان در فصل اول به ذكر شش حديث متواتر كه به طور خصوص به امامت آن حضرت دلالت دارند اكتفا و بيان مى كند كه:

ثقه جليل شيخ على بن محمد بن على الخزّاز قمى در كتاب كفاية الاثر فى النص على الأئمّة الإثنى عشر يكصد و هفتاد حديث از طريق شيعه و سنى روايت كرده كه همه آنها به امامت حضرت قائم منتظر (ع) تصريح دارد.

وى در فصل دوم اندكى از روايات مربوط به معجزات و كرامات متواتر مولا را نقل مى كند كه در خانه اگر كسى است يك حرف بس است.

بخش سوم كتاب قسمتى از حقوق و مراحم آن حضرت نسبت به شيعيان را دربردارد كه به ذكر عناوين آن اكتفا مى كنيم.

١. حق وجود و هستى؛

٢. حق بقا در دنيا؛

٣. حق قرابت و خويشاوندى پيغمبر (ص)؛

٤. حق منعم بر متنعم؛

٥. حق پدر بر فرزند؛

٦. حق آقا و ارباب بر بنده؛

٧. حق عالم بر متعلم؛

٨. حق امام بر رعيت.

بخش چهارم كتاب به درج الفبايى آن دسته از جهات و خصوصيات امام زمان (ع) اختصاص دارد كه موجب دعا براى ايشان است. به گفته مؤلف امورى در اين بخش بيان شده كه اگر يكى از آنها در كسى يافت شود بر ماست كه براى او به حكم عقل يا شرع يا فطرت انسانى و يا خوى حيوانى دعا كنيم، در صورتى كه تمام اين امور در وجود مقدس امام زمان (ع) جمع است‌

مرحوم آيت اللّه موسوى اصفهانى بخش پنجم و آخرين بخش كتاب را با عنوان «بيان نتايج خوب حاصل از دعا براى فرج» مقصود اصلى تأليف خود دانسته و ذكر مى كند:

البته منظور اين نيست كه تمام آثار و فوائدى كه ذكر مى كنيم مربوط به اين عمل (دعا) مى دانيم و نيز نمى توان گفت كه فوائد اين دعاى منحصر در همين مطالبى است كه مى آوريم بلكه چه بسا كسى در احاديث و روايات جست وجو كند و اضافه بر آنچه آورده ام، مطالبى بيابد كه آنچه ندانسته ام بيشتر از آن است كه دانسته ام و آنچه نگاشته ام از بركات آقا و مولايم حضرت صاحب الزمان (ع) است.

در اين بخش نويسنده نخست فهرستى از آثار و فوائد و ويژگيهايى را- كه بر دعا كردن براى فرج حضرت مترتب است- برمى شمارد و سپس به طور مشروح با ذكر دلايل عقلى و نقلى به اثبات يكايك اين آثار و فوائد آنها به شرح زير مى پردازد:

١. اجابت فرمايش حضرت ولى عصر (ع): «و بسيار دعا كنيد براى تعجيل فرج كه فرج شما در آن است»؛

٢. سبب زياد شدن نعمتها است؛

٣. اظهار محبت قلبى؛

٤. نشانه انتظار؛

٥. زنده كردن امر ائمه اطهار (ع)؛

٦. مايه ناراحتى شيطان لعين؛

٧. نجات يافتن از فتنه هاى آخرالزمان؛

٨. اداء قسمتى از حقوق آن حضرت است (كه اداء حق هر صاحب حقى واجب ترين امور است)؛

٩. تعظيم خداوند و دين خداوند است؛

١٠. حضرت صاحب الزمان (ع) در حق او دعا مى كند؛

١١. شفاعت آن حضرت در قيامت شامل حال او مى شود؛

١٢. شفاعت پيغمبر (ص) ان شاءاللّه شامل حالش مى شود؛

١٣. امتثال امر الهى و طلب فضل و عنايت او است؛

١٤. مايه استجابت دعا مى شود؛

١٥. اداء اجر رسالت است؛

١٦. مايه دفع بلا است؛

. سبب وسعت روزى است ان شاءاللّه؛

١٨. باعث آمرزش گناهان مى شود؛

١٩. تشرف به ديدار آن حضرت در بيدارى يا خواب؛

٢٠. رجعت به دنيا در زمان ظهور آن حضرت؛

٢١. از برادران پيغمبر (ص) خواهد بود؛

٢٢. فرج مولاى ما حضرت صاحب الزمان (ع) زودتر واقع مى شود؛

٢٣. پيروى از پيغمبر و امامان صلوات اللّه عليهم اجمعين خواهد بود؛

٢٤. وفاى به عهد و پيمان خداوندى است؛

٢٥. آثار نيكى به والدين براى دعا كننده حاصل مى گردد؛

٢٦. فضيلت رعايت و اداء امانت برايش حاصل مى شود؛

٢٧. زياد شدن اشراف نور امام (ع)، در دل او؛

٢٨. طولانى شدن عمر ان شاءاللّه تعالى؛

٢٩. تعاون و همكارى در كارهاى نيك و تقوى؛

٣٠. رسيدن به نصرت و يارى خداوند و پيروزى بر دشمنان به كمك خداوند؛

٣١. هدايت به نور قرآن مجيد؛

٣٢. نزد اصحاب اعراف معروف مى گردد؛

٣٣. به ثواب طلب علم نائل مى شود ان شاءاللّه؛

٣٤. از عقوبتهاى اخروى ان شاءاللّه در امان مى ماند؛

٣٥. هنگام مرگ به او مژده مى رسد و با او به نرمى‌