ماهنامه موعود - مؤسسه فرهنگى هنرى موعود عصر - الصفحة ٦٠ - در انتظار مهدى (عج)

ناراضى است و منتظر وضع بهترى است. آيا كسانى كه منتظر امام زمان (عج) هستند همين حالت را دارند؟ واقعا از وضع فعلى خود و جامعه ناراضى اند. اگر انسان با كسانى كه ايجاد فساد مى كنند، ولگرد هستند، معصيت مى كنند، اسير هواى نفس هستند، ارتباط داشته باشد، از وضع فعلى كه الآن جامعه دارد، راضى باشد، انتظار معنا ندارد.

انتظار معناى مركبى دارد: نفى و اثبات. عدم رضايت از وضع فعلى و انتظار وضع بهتر. انتظار؛ يعنى آماده باش براى يارى امام زمان (عج). منتظرم، يعنى وجودم كلا در انتظار بقية الله الاعظم (ع) است كه بيايد و انقلاب جهانى ايجاد بكند. امام زمان (عج) كه مى آيد انقلاب مملكتى و مقطعى نمى كند، بلكه انقلاب ايشان، انقلابى در كل جهان است. يعنى انقلابى مى كنند كه از حضرت آدم (ع) تا به حال كه شش يا هفت هزار سال، كمتر يا بيشتر از آن مى گذرد چنين انقلابى ايجاد نشده است. انقلابى كه ايشان ايجاد مى كنند يك انقلاب جهانى است. پس افراد خاصى مى توانند با حضرت همكارى بكنند و قدرت دارند كه از اعوان و انصار حضرت بقية الله باشند.

معناى انتظار عدم رضايت از وضع فعلى و كمال اشتياق به پياده شدن عدل الهى در سراسر جهان است. حال چه كسانى منتظرند؟ منتظران بايد كسانى باشند كه مهذب باشند، خودشان را اصلاح كرده باشند. من كه مرتكب صدها گناه مى شوم، مرتكب صدها جنايت مى شوم و عشق و علاقه به فساد مى ورزم، چه طور مى توانم بگويم كه منتظر آقا هستم؟ منتظرم كه بيايند گردن مرا بزنند؟ چون حضرت كه مى آيند، مبارزه با فساد مى كنند. مى خواهند عدل واقعى و عدل الهى را در سراسر دنيا، پياده بكنند. ريشه هاى فساد را از بين ببرند. وقتى كه وجود انسان سرطانى باشد، وقتى عضوى سرطانى باشد، قابل معالجه نيست. بايد قطع شود.

پس انسان بايد خودش را اصلاح كند. حضرت كه بيايند دو انقلاب مى كنند، انقلاب درونى و انقلاب بيرونى. انقلاب درونى را از هم اكنون بايد شروع كنيم. انسانى كه مى خواهد بگويد منتظر امام زمان (عج) است و مى خواهد از منتظران باشد و اين روايات شامل حال او بشود، بايد مشغول تهذيب باشد «قد افلح من زكها»[١] رستگارى در پرتو تزكيه است؛ يعنى اول تخليه بكند و بعد هم تحليه. اول صفات رذيله را از خودش دور كند و بعد هم صفات حميده را در خودش به وجود بياورد. الآن هم كسانى كه محضر حضرت مشرفند پنج طايفه هستند: اوتاد، نجبا، نقبا، رجال الغيب، و صلحا و در هر كدام از اين طايفه ها هم عده زيادى هستند. اينان هم از آب و خاك و از اولاد آدم هستند اما با رشد، تقوى، تهذيب، خودسازى و حاكميت اسلام بر وجودشان، به اين تقرب رسيده اند وتشرف اختيارى محضر حضرت پيدا كرده اند. پس شرط منتظر بودن اين است كه انسان خودسازى بكند.

خدا مى داند كه دامن همه ما آلوده است؛ بزرگ و كوچك ندارد. هيچ كدام ما معصوم نيستيم. خدا شاهد است كه اگر توبه از اعمال گذشته بكنيم و عزم و جزم بر ترك معصيت در آينده داشته باشيم و واجبات را اول وقت انجام بدهيم و توسلات به حضرت بقية الله داشته باشيم، ان شاءالله همه ما از منتظران و مورد عنايت حضرت خواهيم بود.

خدايا قسمت مى دهيم به عزت محمد و آل محمد فرج امام زمان را نزديك بگردان. موانع ظهورشان را برطرف بگردان! خدايا قلوب ما را هم به نور ايمان و تقوى و ولايت و خلوص بيش از پيش منور بفرما! خدايا رفع ظلم و ناراحتى و طغيان گرى از مسلمان ها بفرما! شر اشرار را به خودشان برگردان! خدايا قسمت مى دهيم به عزت محمد و آل محمد راه نجاتى براى مسلمانان فلسطين فراهم بفرما! خدايا قسمت مى دهيم به عزت محمد و آل محمد اسامى همه ما را در طومار اصحاب و انصار امام زمان (عج) ثبت و ضبط بگردان!

پى نوشتها:

[١]. المجلسى، محمدباقر، بحارالانوار، ج ٥٢، ص ١٢٣.

[٢]. الكلينى، محمدبن يعقوب الكافى، ج ٢، ص ٢٢٢.

[٣]. بحارالانوار، ج ٥١، ص ١٥٦، ح ١.

[٤]. همان، ح ٥٢، ص ١٢٣.

[٥]. همان، ص ١٣١.

[٦]. همان، ج ٣٦، ص ٣٨٦.

[٧]. الطوسى، محمدبن الحسن، كتاب الغيبه، ص ٢٢٢.

[٨]. همان، ص ٢٢١.

[٩]. همان، ج ٥٢، ص ١٢٩، ح ٢٤.

[١٠]. همان، ج ٥٢، صص ٣٣٩- ٣٣٨، ح ٨٣.

[١١]. الكلينى، محمدبن يعقوب، همان، ج ١، ص ٣٧٢.

[١٢]. المجلسى، محمدباقر، همان، ج ٥٣، ص ٩١.

[١٣]. ائمه (ع) در زمان حضرت بقية الله برنمى گردند. فقط از آن جهت كه امام را امام بايد غسل دهد و نماز بخواند و كس ديگرى امكان ندارد، حضرت بقية الله بعد از ٧ سال كه هر سالى ١٠ سال مى شود كه ٧٠ سال مى شود شهيد مى شوند «ما منا الا مقتول او مسموم»، حضرت ابا عبدالله (ع) رجعت مى كنند و غسل و كفن ايشان را برعهده مى گيرند و برايشان نماز مى خوانند و ايشان را تدفين مى كنند. ائمه (ع) در زمان حضرت على (ع) رجعت مى كنند.

[١٤]. المجلسى، محمدباقر، همان، ج ٥٢، ص ١٢٢.

[١٥]. همان، ص ٢٤.

[١٦]. الصدوق، محمدبن على بن الحسين، كمال الدين و تمام النعمة، ج ٢، ص ٣٧٧، ح ١.

[١٧]. المجلسى، محمدباقر، همان، ج ٥٢، ص ١٢٨، ح ٢١.

[١٨]. همان، ج ٦٨، ص ٩٦.

[١٩]. سوره ق (٥٠) آيه ١٨.

[٢٠]. همان، ج ٥٢، ص ١٣٠.

[٢١]. همان، ص ١٢٥.

[٢٢]. سوره شمس (٩١) آيه ٩.