يكى از مسائل مربوط به تربيت در بحث انتظار، اين است كه «چه كسى را مى خواهيم تربيت كنيم؟» در كار تربيتى و آموزشى- كه آموزش ابزارى است براى كار تربيت- پيوسته صحبت از اهداف مى شود و امروزه هدفهاى رفتارى بيشتر مورد توجه است. اين كه مشخص شود چه رفتارى مورد انتظار است كه در نهايت فرد به آن برسد. اگر بخواهيم دانستن را كه يك امر پنهانى است به رفتار كه امرى آشكار است تبديل كنيم، بايد فعلش را طورى ادا كنيم كه آن فعل با گفتن يا نوشتن، قابل مشاهده باشد؛ هر چند اين تبديل اهداف رفتارى گام خوبى است و در جهت اين كه در تربيت و در آموزش به كجا مى رسيم و به چه سمتى قدم بر مى داريم، بسيار مؤثر و سازنده است؛ ولى در عين حال انتقادهاى بسيار بزرگى به آن وارد است. و آن اين كه در تعريف رفتارى افراد نمى توان بسيارى از ابعاد شخصيتى شان را در قالب ريخت؛ بنابراين حد ميانه اى را بايد در نظر گرفت؛ يعنى بايد از يك طرف اهداف كلى را در نظر گرفت و از طرف ديگر اهداف رفتارى را، تا آن اهداف رفتارى در حقيقت به ما نشان بدهد كه به كجا مى خواهد برسد و به كجا بايد برسد.

ما، در تربيت نسل منتظر، هر دو مقوله را احتياج داريم تا ويژگيهاى شخصيتى شخص منتظر را بيان كنيم.

وجود مقدس امام زمان (ع) در نفس امر، در واقعيت خودش و در تكوين عالم جايگاهى دارد كه اگر كسى منتظر او باشد يا نباشد، خود او وجود مستقلى براى عالم دارد و آن وجود خليفة اللهى خداوند در عالم است؛ بقية الله روى زمين است؛ امان اهل زمين است. خداوند، زمين را به وسيله او پر از عدل و داد مى كند.

حال ما انسانها نسبت به او چه موضع و موقعيتى بايد داشته باشيم. در حقيقت انتظار از آن ماست؛ او منتظر است، ما منتظريم.

مفهوم انتظار

انتظار به معناى تربيتى يعنى چه؟ و چه ويژگيهايى دارد و چگونه مى بايد تحقق پيدا كند؟

انتظار يك صفت و ويژگى است كه بايد در خودمان بپرورانيم و تجربه كنيم و مورد بحث‌