ماهنامه موعود - مؤسسه فرهنگى هنرى موعود عصر - الصفحة ٤٧ - ياعلى

مى خواستم از عشق بگويم غزلى چند

ديدم نتوان گفت ز عشق ازلى چند

دريا كه نگنجد به سبو، از همه دريا!

من موجم و سرگشته عكس العملى چند

وزى كه چو منظومه توحيد شكفتى‌

دامنت آويخت اساس طحلى چند

مشير تو بود آنكه رهانيد زمين زا

سيطره لات و منات و هبلى چند

از جنس خدا نيستى از جنس بشر نيز

عالم شده حيران تو در محملى چند

زان لب كه نديده ست بجز نان جوين هيچ‌

شهد آمده هنگام سخن يا عسلى چند؟

با چاه توان گفت مگر درد نهان را؟

گيرم كه توان عصه دل گفت، وليى چند؟

يكبار دگر- يا على از ما- مدد از تو

ما و غم هجرانى هاك تئ؟ على چند؟