ممكن است تصوّر شود كه ساده زيستى، ملتزم نوعى رياضت و به زحمت انداختن جسم است؛ در حالى كه چنين نيست. راحتى و آسايش روحى در زندگى، آسان و ساده به دست مى‌آيد. امام على (ع) گنجى را بى‌نياز كننده‌تر از قناعت و مالى را بابركت‌تر از بسنده كردن به روزى روزانه نمى‌دانند.[٣]

زندگى پرهزينه و تجمّلى است كه خاطر انسان را به خود مشغول مى‌كند؛ زيرا لازمه اين زندگى، درآمد بالاست كه تحصّل آن، سعى خستگى‌ناپذير مى‌خواهد و همين تلاش بى‌وقفه، استراحت و لذّت‌بردن از زندگى را از انسان سلب مى‌كند.

از طرفى، خواسته‌هاى انسان، محدود و تمام ناشدنى است. از اين رو، در هيچ مرحله‌اى از زندگى، رضايت كامل حاصل نمى‌شود. عدم رضايت از زندگى و قيد و بندى كه با تجمّل و تشريفات پديد آمده، آسودگى را از انسان سلب مى‌كند. از اين جهت، بعضى براى رهايى از تجمّلات، به هيپى‌گرى رو مى‌آورند.

٢. موفّقيت در زندگى‌

يكى از آثار ساده زيستى، كاميابى و توفيق در زندگى است. اين سخن نياز به استدلال ندارد. تجربه نشان داده است كه بيشتر مخترعان، مكتشفان و نخبگان جامعه كه به بشر خدمت كرده‌اند، از قشر محروم يا متوسّط بوده‌اند.

٣. سرمايه‌گذارى‌

ساده‌زيستى، يك نوع سرمايه‌گذارى است. با توجّه به زندگى محدود و نيازهاى گوناگون بشر، بايد انسان براى نيازهاى ماندگار خود، سرمايه‌گذارى كند. در سير الى الله كه هدف نهايى، خلقت انسان است، بهترين زاد و توشه، سبكبالى است؛ زيرا هرچه آدمى، خود را وابسته كند، از طى طريق باز مى‌ماند. امام على (ع) مى‌فرمايند:

«تَخَفَّفُوا تَلْحَقُوا؛[٤]

سبك‌بار شويد تا زودتر برسيد.»

شخصى كه خود را در اين جهان پهناور چون مسافرى مى‌بيند كه سفرى طولانى در پيش دارد، سعى مى‌كند زندگى ساده و بى‌آلايشى داشته باشد تا از آن هدف باز نماند. او مى‌داند براى پيمودن راه درازى كه در پيش دارد، بايد امكانات و سرمايه لازم را فراهم كند و عاقلانه‌تر آن است كه چيزى را برگزيند كه كم‌وزن‌تر و پرارج‌تر باشد و اين كارى است كه هر انسان عاقل و دورانديشى انجام مى‌دهد.

٤. قدرت‌

امام على (ع) راز قدرتمندى، تصميم و اراده پيامبران را در ساده زيستى و بى‌پيرايگى آنان مى‌دانند و مى‌فرمايند: