ماهنامه موعود - مؤسسه فرهنگى هنرى موعود عصر - الصفحة ٥٩ - رجعت و راجعون

رجعت و راجعون‌

حميد محمدى‌

رجعت در لغت به معنى بازگشت و در اصطلاح به معنى بازگشت گروهى از مؤمنان خالص و عدّه‌اى از كفّار و منافقان فاجر محض پيش از قيامت و بعد از ظهور امام زمان (ع) به اين جهان است.

بنابر نقل علّامه مجلسى و به تصريح سيدمرتضى شيعه اماميّه بر آن است كه خداوند در زمان ظهور حضرت مهدى (عج)، گروهى از مؤمنان را بر مى‌انگيزد تا از ظهور دولت حق بهره برده و به ثواب نصرت و يارى آن حضرت نائل گردند و نيز گروهى از دشمنان را برگردانده تا از آنان انتقام گرفته شود و مؤمنان از آن و ظهور دولت حق و برترى اهل حق خشنود شوند.[١]

اعتقاد به رجعت، از باورهاى ضرورى و ترديدناپذير شيعه است‌[٢] كه بر آيات متعدّد قرآن و احاديث معصومان (ع) استوار مى‌باشد. علّامه مجلسى بيش از دويست روايت در اين باره آورده است.[٣]

بنابر نقل روايت‌ها، رجعت از روزهاى بزرگ و مهمّ عالم است كه از آن، در قرآن به «ايام الله» روزهاى خدا ياد شده است.

امام صادق (ع) فرمود: «ايام الله سه روز است: روز قيام قائم (عج)، روز رجعت و روز قيامت.» ٤

امام صادق (ع) فرمود: «از ما نيست كسى كه به رجعت ما ايمان نداشته باشد.»[٤]

آثار متعدّدى تاكنون درباره رجعت به رشته تحرير درآمده است.

فلسفه وقوع رجعت‌

به طور كلّى رجعت كنندگان به دو دسته تقسيم مى شوند:

١. انسان‌هايى كه نهايت ايمان را درك نموده‌اند؛ به گونه‌اى كه لياقت حضور در دولت حق و جهانى را دارند. اين عدّه يا در حكومت جهانى منجى بشريت به عزّت دنيايى نيز مى‌رسند و يا اينكه در جهت استقرار حكومت جهانى حق به فوز شهادت نائل مى‌شوند.

٢. كفّار و دشمنانى كه گناهان و صدمات بى‌شمارى را به اهل ايمان وارد كرده‌اند و در كفر و نفاق به نهايت خود رسيده باشند. اين عده مجازات و حدود الهى را بعد از قيام جهانى منجى و قبل از عذاب قيامت دريافت مى‌كنند.[٥]

رجعت جنبه همگانى ندارد و مختصّ به رهبران اصلى هدايت و كفر و پيروان خاصّ ايشان است و در بحبوحه سرنوشت‌سازترين زمان‌ها، يعنى آخرالزّمان صورت مى‌