ماهنامه موعود - مؤسسه فرهنگى هنرى موعود عصر - الصفحة ١٦ - قرآن به سر گرفتن و توسّل به اهل بيت (ع)
«اللَّهُمَّ إِنَّا نَشْكُو إِلَيْكَ فَقْدَ نَبِيِّنَا صَلَوَاتُكَ عَلَيْهِ وَ آلِهِ وَ غَيْبَةَ وَلِيِّنَا وَ كَثْرَةَ عَدُوِّنَا؛[١]
خداوندا! همانا ما به درگاه تو شكوه مىآوريم از فقدان نبىّمان (ص) و غيبت ولىّمان و زيادى دشمنانمان و ...»
از جمله موارد شكوه به درگاه خداوند سبحان، غيبت امام زمان (عج) است و عاشق منتظر، هر شب از حضرت حق مىخواهد كه با ظهور حضرت، اين مشكلات پايان پذيرد:
«اللَّهُمَّ الْمُمْ بِهِ شَعَثَنَا وَ اشْعَبْ بِهِ صَدْعَنَا وَ ارْتُقْ بِهِ فَتْقَنَا وَ كَثِّرْ بِهِ قِلَّتَنَا»
دعاى افتتاح، هر شب دعاكننده را در مرز غيبت و حضور قرار مىدهد؛ درحالىكه او را از تاريكىهاى عصر غيبت بيم مىدهد تا مبادا به ظلمت خو بگيرد، از يأس بازداشته، سپيده را به او نشان مىدهد:
«اللَّهُمَّ إِنَّا نَرْغَبُ إِلَيْكَ فِى دَوْلَةٍ كَرِيمَةٍ تُعِزُّ بِهَا الْإِسْلَامَ وَ أَهْلَه ..؛[٢]
خدايا! همانا ما مشتاقيم به تو، در دولت كريمهاى كه با آن اسلام و اهلش را عزّت مىبخشى ...»
يكى از فرازهاى بسيار مهم، ممتاز و كم نظير اين دعا، اينجاست كه مىفرمايد:
«وَ اجْعَلْنِى مِمَّنْ تَنْتَصِرُ بِهِ لِدِينِكَ، وَ لَا تَسْتَبْدِلْ بِى غَيْرِى؛
مرا از كسانى قرار بده كه دينت را به وسيله آنان يارى مىكنى و كسى را هم جاى من نگذار!»
خلاصه اينكه انسان بايد روحيه انتظار را در درون خود نهادينه و آن را تا پايان عمر حفظ كند و وقتى به چنين درجهاى رسيد، ديگر نبايد از اينكه ممكن است زمان ظهور را درك نكند، غمگين باشد؛ زيرا امام باقر (ع) چنين وعده داده است:
«ما ضَرَّ مَنْ ماتَ مُنْتَظِراً لَأمْرنا ألّا يَمُوتَ فى وَسَطِ فُسُطاطِ المَهْدِىّ و عَسْكَرِهِ؛[٣]
كسى كه در انتظار امر [فرج]، بميرد ضرر نكرده است [و نگران نباشد] از اينكه در ميان خيمه مهدى (ع) و لشكر او نمرده است.»
قرآن به سر گرفتن و توسّل به اهل بيت (ع)
در شبهاى قدر، يكى از اعمال ويژه و اختصاصى، قرآن به سر گرفتن و متوسّل شدن به خداوند و چهارده معصوم پاك است كه از بك يا الله شروع مىشود و با ده مرتبه گفتن بالحُجَّةِ به پايان مىرسد. در واقع، بالحُجَّة پايان اين توسّل و امضاى نهايى آن است كه به دست ولايت امام زمان (ع) پايان مىپذيرد.
يكى از سفارشهاى مؤكّد اهل بيت (ع) در شبهاى قدر، خواندن دعاى «اللَّهُمَّ كُنْ لِوَلِيِّكَ الْحُجَّةِ بْنِ الْحَسَنِ ...» است كه به دعاى «سلامتى امام زمان (عج)» مشهور است. در فرازى از اين دعا آمده:
«... وَلِيّاً وَ حافِظاً وَ قاعِداً، وَ ناصِراً وَ دَلِيلًا ...؛
خدايا! براى امام زمان (عج) سرپرست و حافظ و پيشوا و ياور و راهنما و مددكار و نگهبان و كمك رسان باش!»
وقتى ما براى حضرت چنين دعايى مىكنيم و قبل اين دعا با تعبير «صَلَوَاتُكَ عَلَيْهِ وَ عَلَى آبَائِهِ الطَّاهِرِين» به امام حاضرمان و پدران پاك و معصومش، صلوات و درود مىفرستيم، ايشان نيز بهتر از خواسته ما يا حدّاقل همين خواستهها را درباره ما، مساكين و نيازمندان حقيقى