امام علىّ‌بن موسى الرضا (ع)، در يكى از بهترين لحظات نيايش خود، يعنى قنوت نماز ظهر جمعه، سرود بى‌قرارى و انتظار سر مى‌دهند و براى فرج و ظهور آن بزرگوار اين‌گونه دعا مى‌كنند:

«اللّهُمَّ اصْلِحْ عَبْدَ كَ وَ خَليفَتَكَ، بِما اصْلَحْتَ بِهِ انْبِيائَكَ وَ رُسُلَكَ، وَ حُفَّهُ بِمَلائِكَتِكَ، وَ ايّدْهُ بِرُوحِ الْقُدُسِ مِنْ عِنْدِكَ، وَ اسْلُكْهُ مِنْ بَيْنِ يَدَيْهِ وَ مِنْ خَلْفِهِ رَصَداً، يَحْفَظُونَهُ مِنْ كُلِّ سُوءٍ، وَ ابْدِلْهُ مِنْ بَعْدِ خَوْفِهِ امْناً، يَعْبُدُكَ لا يُشْرِكُ بِكَ شَيْئاً، وَ لاتَجْعَلْ لِاحَدٍ مِنْ خَلْقِكَ عَلى وَ لِيِّكَ سُلْطاناً، وَ ائْذَنْ لَهُ فى جِهادِ عَدُوّ كَ وَعَدُوِّه، وَ اجْعَلْنى مِن انْصارِهِ، انَّكَ عَلى كُلّ شىْ ءٍ قَدير؛[١]

بارالها! كار ظهور بنده شايسته و خليفه راستينت (امام مهدى (عج)) را اصلاح فرما؛ همان‌گونه كه كار پيامبر و فرستادگانت را اصلاح نمودى و از فرشتگانت، نگاهبانانى بر او بگمار و از سوى خويش، با روح القدس او را يارى‌

و پشتيبانى فرما. ديده‌بانانى از پيش‌رو و پشت سر همراه وى گردان تا از هر بدى، نگاهش دارند. ترس و هراس او را به امن و امان دگرگون ساز، كه او تو را مى‌پرستد و هيچ چيز را همتا و همانند تو نمى‌داند، پس براى هيچ‌يك از آفريدگانت، برترى و چيرگى نسبت به ولىّ خودت قرار مده و او را در جهاد با دشمنت و دشمنش اجازت فرما و مرا از ياران او به شمار آور! كه همانا تو بر هر كارى توانايى.»

با توجّه به مضامين زيباى فوق، روشن مى‌گردد كه چگونه امام هشتم (ع) عالى‌ترين و بلندترين زمزمه‌هاى محبّت را با سوز و از سر شوق در اين مناجات كوتاه بر زبان جارى مى‌سازند كه هم محبوب خود را معرفى مى‌نمايند و هم آرزوى سلامتى و ظهور او را دارند و از خدا مى‌خواهند تا بيعت هيچ ستمگرى بر گردن آن حضرت نباشد. آنگاه براى جهاد در ركاب او اعلام آمادگى مى‌كنند تا بدين وسيله، ارتباط معنوى و عاطفى خود را به آن بزرگوار ابراز فرمايند.[٢]

پى‌نوشت‌ها:

[١]. «بحارالأنوار»، ج ٨٩؛ «مصاح المتهجد»، ص ٣٦٧؛ «جمال السبوع»، ص ٤١٣.

[٢]. «آفتاب در نگاه خورشيد»، ص ٢١.