ماهنامه موعود - مؤسسه فرهنگى هنرى موعود عصر - الصفحة ٤٩ - ٤ شجاعت
عمروبن قرظه، خود را در برابر شمشيرها و تيرهاى دشمن قرار داد تا به امام آسيبى نرسد و آنقدر جراحت برداشت كه بىتاب شد. آنگاه رو به امام (ع) كرد و پرسيد:
اى پسر پيامبر! آيا وفا كردم؟ امام (ع) فرمودند:
«آرى. تو در بهشت، پيشروى منى و زودتر وارد بهشت مىشوى. سلام مرا به پيامبر (ص) برسان.»[١]
در زيارت حضرت عبّاسبن على (ع) نيز آمده است:
«أَشْهَدُ لَكَ بِالتَّسْلِيمِ وَ التَّصْدِيقِ وَ الْوَفَاءِ وَ النَّصِيحَةِ لِخَلَفِ النَّبِى؛[٢]
شهادت مىدهم به تسليم و تصديق و وفا و خلوص تو براى فرزند پيامبر.»
كه شاهد اطاعت و تسليم و تصديق حضرت ابوالفضل (ع) نسبت به فرزند پيامبر (ص) است.
وفادارى حضرت ابوالفضل (ع) به حدّى است كه آن حضرت در شب عاشورا خطاب به امام حسين (ع) مىگويد:
«فَإِذَا نَحْنُ قُتِلْنَا بَيْنَ يَدَيْكَ نَكُونُ قَدْ وَفَيْنَا لِرَبِّنَا وَ قَضَيْنَا مَا عَلَيْنَا؛[٣]
به خدا سوگند! هرگز از تو جدا نمىشويم. جانمان فداى جانت! با حنجرهها و حلقومها و دستها و چهرههاى خونآلود از تو حمايت مىكنيم و هرگاه كشته شويم، به عهد خويش و آنچه بر عهده ماست، وفا كردهايم.»
امام حسين (ع) در روز عاشورا وقتى بر بالين مسلمبن عوسجه آمد، اين آيه را خواند كه بيانگر وفاى به عهد ياران امام است:
«مردانى كه بر عهد خويش با خدا صادقند، برخى به عهد خويش وفا كرده و جان باختند و برخى منتظرند و عهد و پيمان را هيچ دگرگون نساختهاند.»[٤]
ياران امام زمان (عج) نيز عاشقان مولاى خود هستند و پاكبازان راه او. از وى همچون فرزندان خلف، فرمان برده، بهتر از بردگان گوش به فرمان، از حضرت پيروى مىكنند و در انجام دستورهايش بر يكديگر پيشى مىگيرند.[٥]
به فرموده پيامبر (ص) آنان تلاشگر و كوشا در پيروى از او هستند.[٦] عشق و علاقه قلبى به حضرت مهدى (ع)، آنان را به فرمانبرى وا مىدارد و به سان پروانه، به دور شمع وجودش مىگردند. در روايتى آمده است:
«سوارانى با نشان و پرچم، براى تبرّك، دست بر زين مركب امام مىسازند و بر گرد امام مىچرند. با جان و دل، او را در جنگها يارى كرده و آنچه طلب كند، كفايت مىكنند.»[٧]
امام حسن عسكرى (ع) در خصوص ياران حضرت مهدى (عج) فرمودند:
«... روزى را مىبينم كه پرچمهاى زرد و سفيد در كنار «كعبه» به اهتزاز درآمده و دستها براى بيعت تو، پىدرپى صف كشيدهاند. دوستان باصفا، كارها را چنان به نظم و ترتيب درآوردهاند كه همچون دانههاى درّ گرانبها، شمع وجودت را احاطه كردهاند و دستهايشان براى بيعت با تو در كنار حجرالأسود به هم مىخورد. آنان به فرمانهاى دينى فروتنند. دلهايشان از كينه و دشمنى پيراسته و رخسارشان براى پذيرش حق آماده است ...»[٨]
عشق ياران امام زمان (عج) به حضرت به حدّى است كه حتّى زين اسب او را مايه بركت دانسته و به آن تبرّك مىجويند. امام صادق (ع) فرمودند:
«يَتَمَسَّحُونَ بِسَرْجِ الْإِمَامِ يَطْلُبُونَ بِذَلِكَ الْبَرَكَة؛[٩]
بر زين اسب امام دست مىكشند و بدين وسيله تبرّك مىجويند.»
نتيجه چنين عشقى، اطاعت بىچون و چراى آنان از امامشان است.
٤. شجاعت
شجاعت، ديگر ويژگى مشترك ياران امام حسين (ع) و امام زمان (عج) است. ياران امام حسين (ع) به عشق شهادت مىجنگيدند. از مرگ هراسى نداشتند و در برابر دشمن سست نمىشدند. رشادتى كه حضرت مسلمبن عقيل در «كوفه» از خود نشان داد يا شجاعت و شهامتى كه ابوالفضل العبّاس (ع)، حضرت قاسم (ع) و ديگران از خود به نمايش گذاشتند، بيانگر آن است كه آنان از شجاعترين انسانها بودند.[١٠] شجاعت آنان به گونهاى بود كه حتّى يكى از سران سپاه دشمن بر سربازان خود فرياد زد:
اى بىخردان! مىدانيد با چه كسانى مىجنگيد؟ با شيران شرزه، با گروهى كه مرگ آفرينند! هيچكدامتان به ميدان آنان نرويد كه كشته مىشويد.[١١]
يكى ديگر از دشمنان، شجاعت ياران امام (ع) را اينگونه توصيف مىكند:
كسانى بر ما تاختند كه پنجههايشان بر قبضه شمشيرها بود. آنان همچون شيران خشمگين بر سواران ما تاختند و آنها را در چپ و راست تار و مار كردند و خود را در كام مرگ افكندند.[١٢]
ياران امام حسين (ع) بعد از شهادت ايشان نيز جلوههايى از شجاعت را به نمايش گذاشتند. اهل بيت امام (ع)، بهرغم آنكه اسير بودند، زانوى