ماهنامه موعود - مؤسسه فرهنگى هنرى موعود عصر - الصفحة ٤٦ - علّت افزايش بلاها
بلاياى دوران ظهور
زهرا رضائيان
وقتى انسان خطايى مىكند، عقوبت آن را هم بايد به جان بخرد، حالا اين عقوبت مىتواند فقط در اين دنيا باشد يا سراى ديگر يا هم در اين دنيا و هم در سراى ديگر. در ابعاد بزرگتر، وقتى جامعهاى نيز به فساد و گناه رو مىآورد، بايد عذابى را كه خداوند بر آنان فرو مىفرستد، گردن نهد. امّتهاى عصر كنونى كه به انواع فسادها، گناهان، سركشىها و ستمگرىها آلوده و از آفريننده هستى غافل شدهاند، به يقين عذابى سختتر خواهند داشت.
اين طرز تفكّر از زمانهاى قديم وجود داشته است؛ همچنانكه در اساطير «هند»، از نابودى پايانى آفرينش همراه با علائمى دهشت بار سخن به ميان آمده است كه به نوعى مىتواند با بروز بلاياى طبيعى در دوره آخرالزّمان مربوط باشد:
پس از صد سال خشكسالى و قحطى، هفت خورشيد بر آسمان پديدار مىگردد و همه آبها را مىخشكاند. آتش و در پى آن، باد سراسر زمين را جارو مىكشد و زمين و جهان زيرين را ويران مىسازد. بر آسمان، ابرهايى چون پيل نمايان و تندر غرّيدن مىگيرد؛ دوازده سال پى در پى باران مىبارد و همه جهان را در خود غرق مىكند.[١]
در اساطير كهن ملّتهاى «شمال اروپا» نيز به بلاياى دوره آخرالزّمان اشاره شده است:
خورشيد به تيرگى مىگرايد و زمين در دريا غرق مىشود و ستارگان داغ از آسمان فرو مىافتند و آتش تا به آسمان زبانه مىكشد، آنگاه ملكوتى نو و زمينى نو، با زيبايى شگفتانگيز دوباره متجلّى مىشود و خانهها سقفى از طلا مىيابند و كشتزارها، ميوههاى رسيده مىدهند و شادى ابدى بر همه جا سايه مىگسترد.[٢]
در متون زرتشتيان و «تورات» نيز از اين بلايا سخنان فراوانى به ميان آمده است.[٣]
نيم نگاهى به وضعيت كنونى جهان، بيانگر انواع بلاهاى مخرّب طبيعى، همچون زلزله، سيل، خشكسالى و طوفان است كه نتيجهاش بيمارى، رنج، خسارات و نابودى مىباشد. زمين در حال نزديك شدن به فجايعى است كه بشر، هرگز در طول تاريخ زندگى خود بر روى اين كره آن را تجربه نكرده است. گرم شدن زمين كه بر اثر انتشار گازهاى گلخانهاى پديد مىآيد، سبب بروز طوفانها و سيلابهاى مخرّب خواهد شد. رشد فعّاليتهاى خورشيدى و تغييرات آنها نيز موجب افزايش دماى كره زمين و بروز دگرگونىهاى نامناسب آب و هوايى در عصر حاضر مىباشد.[٤]
علّت افزايش بلاها
هرچند بيشتر بلاهاى طبيعى و گرفتارىهايى كه مردم آخرالزّمان با آنها مواجه هستند، در ظاهر منشأ طبيعى و مادّى دارند، امّا در واقع اثر وضعى و نتيجه قهرى كارهاى بد و گناهانى است كه نظم طبيعت را بر هم مىزنند و خشم خالق هستى را بر مىانگيزند. در سخنى از پيامبر اسلام (ص) آمده است:
«هرگاه شر در زمين آشكار شود، خداى متعال سختىاش را بر اهل زمين فرو مىفرستد.»[٥]
همچنين در سخن هشدارگونه ديگرى از حضرت آمده است:
«هرگاه پنج چيز در ميان شما رواج يابد، پنج چيز بر شما فرود مىآيد: هنگامى كه بين شما زنا رواج يابد، زلزله مىآيد؛ وقتىكه ميان شما ربا شايع گردد، فرو رفتن زمين روى مىدهد؛ آنگاه كه از زكات جلوگيرى شود، چهارپايان اهلى نابود مىشوند؛ موقعى كه سلطان ستم ورزد، باران نمىبارد و زمانى كه با اهل ذمّه، حيلهورزى شود، دولت در اختيار مشركان قرار مىگيرد.»[٦]