«بدانيد آن كس از ما [حضرت مهدى (عج)] كه فتنه‌هاى آينده را دريابد، با چراغى روشنگر در آن گام مى‌نهد و بر همان سيره و روش پيامبر (ص) و امامان (ع) رفتار مى‌كند تا گره‌ها را بگشايد، بردگان و ملّت‌هاى اسير را آزاد سازد، جمعيّت‌هاى گمراه و ستمگر را پراكنده و حق‌جويان پراكنده را جمع آورى مى‌كند. حضرت مهدى (عج) سال‌هاى طولانى در پنهانى از مردم به سر مى‌برد؛ آن‌چنان كه اثرشناسان، اثر قدمش را نمى‌شناسند؛ گرچه در يافتن اثر و نشانه‌ها تلاش فراوان كنند. سپس گروهى براى درهم كوبيدن فتنه‌ها آماده مى‌گردند و چونان شمشيرها صيقل مى‌خورند، ديده‌هاشان با قرآن روشنايى گيرد و در گوش‌هاشان تفسير قرآن طنين افكند و در صبحگاهان و شامگاهان جام‌هاى حكمت سر مى‌كشند.»

و در خطبه ١٨٢ مى‌فرمايند:

«زره دانش بر تن دارد و با تمامى آداب و با توجّه و معرفت كامل، آن را فرا گرفته است. حكمت گمشده اوست كه همواره در جست‌وجوى آن مى‌باشد و نياز اوست كه در به دست آوردنش مى‌پرسد. در آن هنگام كه اسلام غروب مى‌كند و چونان شترى در راه مانده دم خود را به حركت در آورده، گردن به زمين مى‌چسباند، او پنهان خواهد شد [دوران غيبت صغرى و كبرى‌] او باقى‌مانده حجّت‌هاى الهى و آخرين جانشين از جانشينان پيامبران است.»

ج. غربت و واژگونى اسلام در دوره غيبت امام عصر (ع)

همه چيز در آخرالزّمان زيرو رو مى‌شوند و وارونه كه اسلام هم از اين قاعده مستثنى نخواهد ماند:

در خطبه ١٤٧ امام (ع) مى‌فرمايند: «همانا پس از من روزگارى بر شما فراخواهد رسيد كه چيزى پنهان‌تر از حق و آشكارتر از باطل و فراوان‌تر از دروغ به خدا و پيامبرش نباشد و نزد مردم آن زمان كالايى زيانمندتر از قرآن نيست؛ اگر آن را درست بخوانند و تفسير كنند و متاعى پرسودتر از قرآن يافت نمى‌شود؛ آنگاه كه آن را تحريف كنند و معانى دل‌خواه خود را رواج دهند. در شهرها چيزى ناشناخته‌تر از معروف و شناخته‌تر از منكر نيست. حاملان قرآن آن را واگذاشته و حافظان قرآن آن را فراموش مى‌كنند. پس در آن روز، قرآن و پيروانش از ميان مردم رانده و مهجور مى‌گردند و هر دو غريبانه در يك راه ناشناخته سرگردانند و پناهگاهى ميان مردم ندارند. پس قرآن و پيروانش در ميان مردمند؛ امّا گويا حضور ندارند، با مردمند؛ ولى از آنها بريده‌اند؛ زيرا گمراهى و هدايت هرگز هماهنگ نشوند؛ گر چه كنار يكديگر قرار گيرند. مردم در آن روز، در جدايى و تفرقه هم داستان و در اتّحاد و يگانگى پراكنده‌اند؛ گويى آنان پيشواى قرآن بوده و قرآن پيشواى آنان نيست. پس‌