در روايت آمده كه وقتى با كسى براى نخستين بار برخورد مى‌كنيد، اولين سخن شما بعد از سلام اين باشد كه اسم او را بپرسيد.[١] فرض كنيم كه تازه با اين آقاى بزرگوار برخورد كرده‌ايم. ابتدا به ساحت مقدسش عرض سلام مى‌كنيم. سلام ما عرض ارادت است. عرضه مى‌داريم:

السلام عليك يا بقية الله فى ارضه و حجته على عباده.

حالا ببينيم اسم مبارك ايشان چيست؟ حضرت، اسمهاى مختلفى دارند كه در احاديث و روايات آمده است. در ضمن تفاسير آيات كريمه هم آمده است.

از جابر جعفى- كه از اصحاب عاليقدر ائمه طاهرين است‌[٢]- نقل شده كه مى‌گويد:

اقبل رجل الى ابى عليه السلام و انا حاضر.

مردى خدمت‌حضرت باقر، عليه‌السلام، آمد و من حضور داشتم آن شخص به امام عرض كرد.

رحمك الله؛ اقبض هذه الخمسمائة درهم فضعها فى مواضعها. فانه زكاة مالى.

رحمت‌خدا بر تو باد؛ اين پانصد درهم را بگير و در راهش خرج كن. اين، زكات من است.

فقال له ابو جعفر عليه‌السلام: بل خذها انت فضعها فى جيرانك والايتام و المساكين و فى اخوانك من المسلمين.

حضرت ابو جعفر، امام باقر، عليه‌السلام، فرمود: زكاتت را بردار و به مصرف برسان و بده به همسايگانى كه دارى، ايتامى كه مى‌شناسى، مساكينى كه مى‌شناسى، و برادران مسلمانت.

يعنى در اين دوران، شما شيعيان با اجازه ما مى‌توانيد زكات مالتان را خودتان در موارد مناسب مصرف كنيد. بعد از آن امام مى‌فرمايند:

انما يكون هذا اذا قام قائمنا.

يعنى اينكه بايد حتما زكات را بدهيد به دست امام و امام مستقيما مصرف كند، زمانى است كه قائم ما قيام كند و ظاهر شود.

فانه يقسم بالسوية.

حضرت قائم بالسويه و به صورت مساوى اموال را تقسيم مى‌كنند.

و يعدل فى خلق الرحمان البر منهم و الفاجر. فمن اطاعه فقد اطاع الله و من عصاه فقد عصى الله.

و در ميان خلق خدا، عدالت‌به خرج مى‌دهد؛ چه نيكوكار باشد و چه گناهكار. كسى كه اطاعت كند از او، خدا را اطاعت كرده و كسى كه عصيان كند او را، خدا را عصيان نموده است.

تااين قسمت‌حديث‌به عنوان مقدمه بود، از اينجا به بعد شاهد ماست.

نخستين نام: «مهدى»

بخشى از كتاب «بحارالانوار» كه علامه مجلسى اين حديث را در آن روايت كرده چنين عنوانى دارد: «باب‌