در اين آيه خداوند خطاب به پيامبر اكرم، صلى‌الله‌عليه‌وآله، مى‌فرمايد: اى محمد! به اين كفار بگو: به من خبر دهيد اين آبى كه خداوند در چشمه‌ها و نهرها براى شما قرار داده تا از منافع آن بهره‌مند شويد، اگر به گونه‌اى در زمين فرو رود كه دسترسى به آن ممكن نباشد، چه كسى است كه شما را به آب جارى رهنمون سازد؟

اين آيه بيانگر مهمترين نعمت و رحمت الهى است كه بر بندگان نازل شده است.

أَ لَمْ تَرَ أَنَّ اللَّهَ أَنْزَلَ مِنَ السَّماءِ ماءً فَسَلَكَهُ يَنابِيعَ فِي الْأَرْضِ ثُمَّ يُخْرِجُ بِهِ زَرْعاً مُخْتَلِفاً أَلْوانُهُ ...[٢]

آيا نديده‌اى كه خداوند از آسمان آبى فرستاد، سپس آن را به چشمه‌هايى در زمين راه داد، آنگاه به وسيله كشتزارى كه رنگهاى آن گوناگون است‌بيرون مى‌آورد.

يكى از آثار اين رحمت الهى، آبهاى زيرزمينى است كه با قرار گرفتن آن در چشمه‌ها، چاهها، و قناتها ذخيره‌اى براى بهره بردارى از آن در موقع مناسب مى‌شود. خداوند در اين آيه با بيان نقش آبهاى زيرزمينى در حيات بخشيدن موجودات زنده، و سؤال از عامل اصلى و رساندن مردم به اين آب، مخاطبان خود را به رجوع به فطرت براى دريافت جواب آن، دعوت مى‌كند تا مردم متوجه شوند كه تنها قدرتى كه در وقت نياز بايد به او رجوع كرد و به او متكى بود، خداى قادر متعال است.

اين ظاهر آيه است كه درك آن براى همه ممكن است؛ اما در باطن آن معانى عميقى نهفته است كه همه كس قدرت فهم آن را ندارند. فهم باطن قرآن مخصوص معصومان و پاكانى است كه به سرچشمه فيض الهى و هدايت ربانى رسيده و از كوثر زلال آن سيراب شده‌اند، آنها مى‌توانند ما را از اين پوسته رويين عبور دهند و به مغز و محتوا برسانند.

آب مهمترين عامل زندگى مادى بشر است، اما روح انسان نيز نياز به چشمه‌اى دارد كه او را از كوثر زلال معارف الهى سيراب كند و حيات تازه‌اى در جانش بدمد و او را به اوج كمال برساند. آن سرچشمه هدايت الهى است كه بدون راهنما و «خضر راه» رسيدن به آن ممكن نيست.

قطع اين مرحله بى همرهى خضر مكن ظلمات است‌بترس از خطر گمراهى‌[٣]

انبيا و اولياى الهى با نور هدايت‌خود براى رهايى مردم از تاريكيها از هيچ تلاش و كوششى دريغ نكرده، و هر كدام همانند سرچشمه‌اى هستند كه با تمام شدن آب آن، دوباره رحمت الهى ريزش مى‌كند و آبهاى جديدى‌