آنگاه تعبير بسيار بلندى دارد، كه از طرفى حاكى از عظمت فوق‌العاده حضرت بقيةالله، ارواحنا فداه، و از طرف ديگر بيانگر نهايت عشق و علاقه امام صادق، عليه‌السلام، به ششمين فرزند دلبند خويش است:

و لو ادركته، لخدمته ايام حياتى.

اگر من زمان او را درك مى‌كردم، همه عمر دامن خدمت‌به كمر مى‌بستم.[٢]

آنگاه گرفتارى شيعيان را در عصر غيبت‌بازگو كرده، مى‌فرمايد:

و لقد لتدمعن عليه عيون المؤمنين.

از چشم مؤمنان سيل اشك براى آن حضرت سرازير خواهد شد.[٣]

اما شخص حضرت صادق، عليه‌السلام، چقدر در فراق حضرت بقيةالله، ارواحنا فداه، اشك ريخته، جز خدا نمى‌داند.

«سدير صيرفى» مى‌گويد: با همراهى «مفضل»، «ابوبصير» و «ابان» به محضر مقدس امام صادق، عليه‌السلام، شرفياب شديم، او را مشاهده كرديم كه بر روى خاكها نشسته، يك جامه خيبرى، بى يقه و آستين كوتاه بر تن دارد، همانند مادر فرزند مرده گريه مى‌كند، سراسر وجود مقدس آقا را حزن و اندوه فرا گرفته، آثار غم و اندوه در وجنات صورت ظاهر گشته، رنگ چهره بكلى دگرگون شده، سيل اشك از دلى پر خون و قلبى پر التهاب برخاسته، بر گونه‌هاى مباركش فرومى‌ريخت و اينگونه زمزمه مى‌كرد:

سيدى غيبتك نفت رقادى، و ضيقت على مهادى، و ابتزت منى راحة فؤادى ...

اى سيد و سرور من! غيبت تو خواب از ديدگانم ربوده، عرصه را بر من تنگ نموده، آسايش و آرامش را از دلم سلب كرده است ...

سدير مى‌گويد: هنگامى كه امام صادق، عليه‌السلام، را اينچنين پريشان ديديم، دلهايمان آتش گرفت و هوش از سرمان پريد، كه چه مصيبت جانكاهى بر حجت‌خدا روى داده؟ چه فاجعه اسفبارى بر او وارد شده است؟! عرض كرديم:

اى فرزند بهترين خلايق! چه حادثه‌اى بر شما روى آورده كه اين چنين سيل اشك از ديدگانتان فرو مى‌ريزد؟! و اشك مباركتان چون ابر بهارى بر چهره‌تان سرازير شده است؟! چه فاجعه‌اى شما را اين چنين بر سوك نشانده است؟!

وجود مقدس حضرت صادق، عليه‌السلام، چون بيد لرزيد و نفسهاى مباركشان به شماره افتاد، آنگاه آهى عميق به پهناى قفسه سينه از اعماق دل بركشيد و به ما روى كرد و فرمود:

صبح امروز كتاب «جفر» را نگاه مى‌كردم و آن كتابى است كه همه مسايل مربوطه به مرگ و ميرها، بلايا و حوادث را تا پايان جهان در بر دارد. اين كتاب را خداوند به پيامبر خويش و پيشوايان معصوم از تبار او اختصاص داده است. در اين كتاب، تولد، غيبت، درازى غيبت و دير