برترين قله شرف، درياى بيكران فضيلت، پناه بى پناهان، پيكارگر هميشه پيروز، شير بيشه شجاعت، قهرمان دشمن شكن، ويرانگر كاخهاى ستم، شمشير برنده خداوند و ...» ياد مى‌كند، دست روى سينه مى‌گذارد و آهى از دل برمى‌كشد مى‌فرمايد:

هاه، شوقا الى رؤيته‌

آه، چقدر مشتاق ديدار اويم.[٣]

و در حديث ديگرى از سيصد و سيزده فرمانده لشكرى و كشورى حضرتش گفته، از اعماق دل مى‌فرمايد:

و يا شوقاه الى رؤيتهم فى حال ظهور دولتهم.

آه، چقدر مشتاقم كه آنها را در حال ظهور دولتشان ديدار نمايم.[٤]

اصبغ بن نباته گويد: روزى محضر مقدس امير مؤمنان شرفياب شدم، ديدم كه در درياى فكر غوطه‌ور است و با انگشت مباركش بر زمين مى‌زند. عرض كردم: اى امير مؤمنان! چه شده؟ شما را انديشناك مى‌بينم؟ با انگشت مباركتان بر زمين مى‌زنيد، مگر به آب و گل علاقه‌مند شده‌ايد؟ فرمود:

نه، هرگز، به خدا سوگند حتى يك روز هم به اين خاك و گل علاقه‌مند نشدم، ولى داشتم فكر مى‌كردم درباره مولودى كه از نسل من به دنيا خواهد آمد. او يازدهمين فرزند من است. او همان مهدى است كه زمين را پر از عدل و داد كند، آن چنانكه پر از جور و ستم شده است. براى او دوران غيبت و سرگردانى هست. در آن ايام اقوامى از راه حق منحرف مى‌شوند و اقوام ديگرى به راه راست هدايت مى‌گردند.[٥]

اين سوز و گداز و اظهار اشتياق منحصر به امير مؤمنان، عليه‌السلام، نيست كه همه امامان از سويداى دل آرزوى ديدار آن خورشيد جهان افروز را داشتند و هر كدام به تعبيرى از اين عشق درونى پرده برداشتند.

اين سبط اكبر امام حسن مجتبى، عليه‌السلام، است كه پس از تشريح حكومت‌شكوهمند آن حضرت مى‌فرمايد:

فطوبى لمن ادرك ايامه و سمع كلامه.

خوشا به حال آنانكه روزگار همايونش را درك كنند و از اوامرش اطاعت نمايند.[٦]

و اين سالار شهيدان حضرت حسين، عليه‌السلام، است كه همواره به ياد منتقم خون خود و خون ديگر مظلومان در راستاى تاريخ بود و به هنگام ترسيم قيام جهانى آن حضرت، از او به عنوان «الموتور بابيه» تعبير مى‌كرد.[٧]

«موتور» به معناى «صاحب خون» و «منتقم» است‌[٨]

در تفسير آيه شريفه:

وَ مَنْ قُتِلَ مَظْلُوماً فَقَدْ جَعَلْنا لِوَلِيِّهِ سُلْطاناً، فَلا يُسْرِفْ فِي الْقَتْلِ، إِنَّهُ كانَ مَنْصُوراً.

كسى كه مظلومانه كشته شود، براى صاحب خون او فرمانروايى مقدر كرده‌ايم، در كشتار زياده‌روى نكند كه او پيروزست.[٩]

امام صادق، عليه‌السلام، فرمود:

اين آيه در حق قائم آل محمد، صلى‌الله‌عليه‌وآله، مى‌باشد كه ظهور كرده، انتقام خون امام حسين، عليه‌السلام، را مى‌گيرد.[١٠]

و اين امام سجاد، عليه‌السلام، است كه در خطبه معروف خود در مجلس يزيد ويژگيهاى خاندان عصمت و طهارت را مى‌شمارد و مى‌فرمايد:

خداوند به ما علم، حلم، سخاوت، شجاعت و محبت در دل مؤمنان عطا كرده، رسول خدا از ماست، وصى او از ماست، سرور شهيدان (جناب حمزه) جعفر طيار و دو سبط امت از ماست و آن مهدى كه دجال را مى‌كشد از ماست.[١١]

و اين امام باقر، عليه‌السلام، است كه در مقام ابراز اشتياق به ديدار آن حضرت مى‌فرمايد:

و يا طوبى من ادركه.

خوشا به حال آنكه او را درك كند.[١٢]

و خطاب به «ام هانى» فرمود:

فان ادركت زمانه قرت عينك.

اگر زمان او را درك كنى، ديدگانت روشن گردد.[١٣]

و اين امام صادق، عليه‌السلام، است كه در همين رابطه مى‌فرمايد:

فطوبى لمن ادرك ذلك الزمان‌